BTS - CAN you trust me? (X)

 Kyo wita. 

Możecie mnie bić, skazywać na śmierć itp itd, aczkolwiek za tak długie czekanie na kolejną część. mam tym razem mam, może nie do szaleńczych rozmiarów, ale nieco dłuższy rozdział.

Kolejny jest już w 1/4 napisany, niestety na kartce i tak jak miałam w przypadku tej części, nie mam pojęcia, kiedy go dodam. Mam nadzieję, że będzie to w przyszłym tygodniu, ale nic nie obiecuje. 

Co do samego rozdziału, jest troszkę zamieszania, ale postarałam się, by treść była trochę bardziej zrozumiała niż filozoficzne teksty Sokratesa xD

Miłego czytania!

Ps. komentarze bardzo motywują. Im więcej tym możliwie szybciej kolejna część! 

_____________________________________________________

- Kurwa mać, co to ma być? - Namjoon spojrzał na dmuchającego różowego balonika Hoseoka, a wypuszczony przez niego rzeczony balon z ust ze świstem powędrował w górę. Zaraz, gdy spotkał się z sufitem wylądował na ramieniu Jimina, podłączającego głośniki pod wieżę stwarzając scenę z kiepskiej komedii francuskiej. Zwłaszcza, że Park zerwał się z krzykiem, przerażony nowym sąsiadem na jego ramieniu.
- Baloniki...? - chłopak uniósł brwi, a Namjoon przetarł twarz dłonią odliczając do dziesięciu w myślach, już pięć razy mówił, że kategorycznie nie będzie żadnym baloników na czas imprezy w pomieszczeniu. Tak zrobił i po raz szósty. Hoseok w odpowiedzi tylko zwiesił głowę.
- Daj mu trochę zabawy. - Yoongi podszedł do młodszego Kima od tyłu i złapał za ramiona, na co drugi momentalnie się wzdrygnął. - wystraszyłem cię?
- Trochę. - odwrócił się i stanął twarzą w twarz z kasztanowo-włosym. - Coś się stało?
- Coś się stało? - odpowiedział starszy tym samym pytaniem. - To ja powinienem spytać czy coś się stało.
- Nie rozumiem. - odparł po chwili, na co Yoongi wywrócił oczami.
- Czy ty kompletnie nic nie widzisz? Nic? Zupełnie?
- Yoongi hyung, powiedz mi o co chodzi. - powiedział spokojnie, nie rozumiejąc co ten chce mu przekazać. Min jedyne co zrobił to wziął głęboki wdech i opuścił pomieszczenie.

Stawiał kroki szybciej niż zwykle, niemal przewracając się na pokrytym śniegiem chodniku. Wiatr wiał mu w twarz nanosząc na nią maleńkie drobinki śniegu, opadające powoli z poszarzałego nieba. Słońce tylko momentami przedzierało się na chwilę, by zaraz zniknąć za kolejną warstwą ciężkich chmur. Starał się uciec jak najszybciej z terenu szkoły, potem tak szybko jak tylko pozwoliłby jego marsz, znaleźć się w pokoju. W tym momencie chciał jedynie zamknąć się w pokoju, schować pod kocem i przeczekać do wieczora, by na kilka minut pokazać jak bardzo dobrze bawi sie na imprezie i znów zatrzasnąć drzwi swojego pokoju nie pozwalając nikomu do niego wejść. Wystraszył się słów Kyunga, nie miał pojęcia co chłopak tak na prawdę od niego chce, albo raczej nie dopuszczał do siebie pewnej ewentualności, chociaż to nie one sprawiły, że chciał znaleźć się już w domu. Co to spowodowało?
Moment, kiedy przyglądając się białemu pudełeczku, które swoją drogą ściskał w kieszeni, by przez przypadek nie wypadło, przed jego oczami pojawiła się twarz Taehyunga.
To był jeden moment, ułamek sekundy, by decyzja Jungkooka o zabraniu leków została poddana analizie. Wszystko przez urywek myśli o Taehyungui o tym, jak bardzo chłopak byłby zawiedziony wiedząc jaką decyzje młodszy podejmuje.
Na samo wspomnienie jego myśli znów zaczęły krążyć wokół najmłodszego Kima, a nagłe pragnienie jego bliskości niemal przyćmiło chęć odosobnienia się. Chciał znów spojrzeć w jego oczy, w te ciemne perełki, które zwykle błyszczały radością, przyjrzeć się jego twarzy, ocenić czy jego uśmiech jest tak samo entuzjastyczny jak zwykle, chciał wiedzieć, czy jego dłonie są tak samo ciepłe i przyjemne  dotyku, jak kilka dni temu, czy jego usta smakują identycznie jak...
Zatrzymał się.
Jego tok myślenia wybrał błędną ścieżkę. Wziął kilka wdechów,  by uspokoić bijące trochę szybciej niż zazwyczaj serce i ruszył dalej.

Kim Taehyung siedział po turecku na ciemnej pościeli w swoim pokoju. Od dobrych dziesięciu minut wpatrywał sie w otwartego smsa. To dzisiaj, za kilka godzin będą mogli się zobaczyć. Nie wiedział tylko jak będzie mógł wymknąć się z organizowanej już od rana imprezy. Będzie musiał poczekać aż chłopcami zawładną procenty i pójdą spać. Miał nadzieje, że długo nie będzie musiał czekać.
Wziął oddech i zamknął oczy. Wczorajsza rozmowa z Yoongim dalej dźwięczała mu w głowie i obijała się o czaszkę. Miał wyrzuty przed samym soba, że nie dopilnował młodszego, że nie zastosował się do wskazówek, które dała mu dziewczyna. Ale co on mógł zrobić słysząc tylko "Pilnuj go, by o siebie dbał i z niczym nie przesadzał" Skąd miał wiedzieć, że chodziło o tak poważną rzecz, jaką było uzależnienie? O tym, że Jungkook miał z tym problem Yoongi powiedział przez przypadek, jeszcze zanim zasnął , po długiej chwili ciszy wymamrotał jedynie, że młodszy miał jakieś plany na dzisiaj a propo nowej dawki owych leków. Taehyung wyrywał sobie włosy z głowy głowiąc się nad tym co ten bierze, co te składniki robia z jego organizmem i z nim samym.
Zrzucając z łóżka koc, którym był opatulony, schował telefon do kieszeni i wyszedł z pokoju.
Do salonu wszedł w momencie, kiedy drzwi domu staneły otworem, a w nich pojawił się maknae.
Zaskoczony wyglądem pomieszczenia przystanął w drodze ściągania kurtki. Owe pomieszczenie, które jeszcze dzień wcześniej było salonem, stało się małą salką dyskotekową. Z pomieszczenia zniknęły telewizor i stolik, stojące zwykle na środku, meble, te, które były lżejsze zostały wyniesione, by zrobić więcej miejsca, a kanapa wraz z fotelem podsunięta pod ścianę. Z sufitu zwieszała się dyskotekowa kula laserowa, która, już włączona malowała kolorowe wzorki na ścianach i podłodze , gdzieniegdzie starły ukryte maszyny do robienia dymu. Skąd chłopcy je wzięli, Taehyung wolał nie wiedzieć. Hoseok też musiał dać za wygraną, bo w pokoju nie było śladu po chociażby najmniejszym baloniku. Po dłuższej chwili wzrok chłopaka spoczął na maknae, przypomniawszy sobie wieczorną rozmowę, pierwszym odruchem było podejście do niego i przytulenie go. Przytulenie tego drobnego ciałka, objęcie i wtulenie w siebie. Chciał powiedzieć, że wie o wszystkim, że powinien domyśleć się od początku zwłaszcza, że ONA kazała mu mieć oko na chłopaka. Mimo, że nie wiedział co  wtedy miała na myśli, powinien na niego uważać bardziej i nie trzymać go na dystans. Był zły na siebie za to.
Zrobił krok w kierunku młodszego odwieszał kurtkę na wieszak w momencie, gdy usłyszał szybkie kroki.
- Jungkookie! - Jimin szybkim krokiem wszedł do salonu i skierował sie w stronę maknae, którego objął ramieniem i odstawił jego torbę. - Jak się dziś czujesz?
Jungkook sprawiał wrażenie zaskoczonego tym, że ktokolwiek  go zauważył, skinął tylko głową.
- H-hyung, chciałbym iść do pokoju. - powiedział cichym głosem, jakby bał sie sprzeciwu. Jimin momentalnie go puścił.
- Odpocznij, dobrze? - spytał go z uśmiechem, po czym wziąwszy jego torbę ruszył na piętro, a Jungkook za nim. Taehyung przyglądał się odchodzącym chłopcom karcąc się w myślach, że nie wykorzystał okazji.

19:24

Hyung, dziwnie się dzisiaj poczułem, gdy cię zobaczyłem. Moje myśli nagle jakby się zatrzymały i zrobiło mi się tak przyjemnie, prawie tak przyjemnie, że chciałem się mimowolnie uśmiechnąć. Chciałem odwrócić wzrok, ale nie potrafiłem. Ciesze się, że tego nie widziałeś, bo mógłbym się zawstydzić. Dopiero Jimin sprowadził mnie na ziemię. Hyung, chyba wiem co moje myśli mogą oznaczać... Myślisz, ze o to właśnie chodzi mojej podświadomości? Chcę z tobą porozmawiać, znów usłyszeć twój głos. Coś jest nie tak, coś jest ze mną nie tak. Teraz już nawet myślę, że to, że mnie momentami ignorujesz i odpychasz jest dobre, że to pozwala mi za tobą zatęsknić tak naprawdę. To już chyba nie jest złe...

Jungkook westchnął i odłożył zeszyt. Tak, ten notes to był zdecydowanie jeden z jego najlepszych pomysłów. Mógł w nim zapisywać wszystkie myśli, które mógł poruszać, gdy miał czas na przyjemności. Na to jak się czuł w obecności najmłodszego Kima przychodziło zwykle przed snem. Czasem na wpół śpiąc wyobrażał sobie obejmujące go ramiona Taehyunga, oczywiście niemal od razu otrząsał się z tej myśli. 

Spojrzał na leżące obok czerwonego zeszytu pudełeczko tabletek. Była godzina około wpół do ósmej wieczorem. Było zdecydowanie zbyt wcześnie, by cokolwiek zażywać, zwłaszcza, że w dorm miał tętnić życiem jeszcze bardzo długo po północy. Znów mogłoby stać się coś, nad czym nie mógłby zapanować, a inni mogliby to zauważyć tak jak było w przypadku, gdy brał prysznic. Wrócił myślami do tego momentu. Ta wizja była piękna, nie zaprzeczał już sobie, podobało mu się to, że nie widział pod prysznicem tylko siebie. Podobało mu się, gdy czuł, choć nie powinien, dłonie Taehyunga na swojej skórze, które delikatnie i powoli błądziły po jego ciele. Nie pamiętał dokładnie tego, co stało się potem, ale moment, gdy czuł obecność innej osoby, tej osoby, pamięta doskonale, pamietęł również to rozczarowanie, gdy chłopak znikał.

Identycznie było kilka minut potem, gdy dostał ataku paniki w momencie, kiedy substancje zawarte w tabletkach przywołały kolejną zwidę. Potwór, którego Jungkook się szczerze bał zaczął przemieniać się na jego oczach w Taehyunga, który całując go, pozwolił oddalić się uczuciom przerażenia i paniki. Jungkook zamknął oczy myśląc o tym wszystkim. Po dłuszej chwili był pewny tylko jednego - jeśli każda taka sytuacja może kończyć się w taki sposób, może zażywać tabletki bez końca.
Mimo to, czuł lęk. Wiedział, że nie może ufać Kyungowi, zwłaszcza, gdy ten mówił mu takie rzeczy. Przypomniał sobie jedno zdanie, które usłyszał, gdy odchodził.
"Tym razem wrażenia będą jeszcze lepsze"
Przeszedł go dreszcz, co to miało znaczyć?
Jungkook otworzył zeszyt i dopisał kilka zdań:
"Hyung... nie wiem jak to powiedzieć, wiem, że będziesz zły, ale to nie daje mi spokoju. Chyba lubię cię bardziej niż powinienem. Chyba lubię cię tak jak Namjoon hyung lubi Jina hyunga. Przepraszam, musiałem to napisać. Obiecuję, że nigdy się nie dowiesz."
 Chłopak wzdrygnął sie słysząc dźwięk otwieranych drzwi. Szybko zamknął zeszyt pozostawiając kreskę atramentu od ostatniego słowa na pół kartki i zakrył nim leżące przed nim pudełko leków.
W pokoju pojawił się  Jimin z typowym dla niego szerokim uśmiechem i zmierzwionymi włosami.
- Jungkookie~!
- Hm? - Jungkook podniósł ma niego nieobecny wzrok. - Ach, tak, Jimin hyung...
- Idziesz na dół? Zaraz rozpoczyna się szoł!
-Tak, tylko muszę coś jeszcze zrobić - skinął głową. - Zaraz zejdę.  - powiedział starając sie brzmieć jak najbardziej przekonująco.
- Wszystko w porządku? - Jimin zamknął drzwi i usiadł na łóżku młodszego przypatrując mu się. Widząc jak ten przytakuje kontynuował. - Kookie?
- Tak?
- Bo ty... znaczy... - wziął wdech i wstał - No nie ważne, czekamy na ciebie.
Powiedziawszy to wstał i opuścił pokój. W momencie, kiedy drzwi zatrzasnęły się za chłopakiem na dłoń Jungkooka spadła pojedyncza tabletka.

Jimin zamknął drzwi do pokoju maknae z cichym westchnieniem. Dotarcie do tego chłopaka będzie cięższe niż myślał. Jednak Park Jimin nie należał do osób, które szybko się poddają i zawsze otrzymują to, czego żądają. Dzisiejsza impreza organizowana przez niego i Hoseoka była idealna okazją, by po raz kolejny to udowodnić.  Jimin nie mógł pozwolić, by relacja Taeyunga i Jungkooka poprawiła się. Mogła być z tego przy okazji całkiem niezła frajda.
Chłopak zmierzwił włosy i z lekkim uśmiechem wszedł do salonu, gdzie Hoseok wraz z Yoongim, przy którym obowiązkowo był Seokjin, rozmawiali o czymś zawzięcie.
Chłopcy, a raczej on i Hoseok dość często zastanawiali się co łączy Namjoona, Yoongiego i Jina. Widoczne było to, że nie są sobie obojętni, ale mówiąc taką rzecz, zwykle mamy na myśli dwie osoby, a w tym przypadku były trzy, co gubiło Jimina. W pewnym momencie zaczął myśleć, że coś jest między całą trójką, ale szybko wyrzucił to z proponowanych, bo gdyby tak było pewnie dawno by zauważyli.
Ruszył zamyślony w stronę kuchni w momencie, gdy niemal brutalnie wpadł na niego Taehyung.
- Zajmij się Kookim, gdy mnie dzisiaj nie będzie. - powiedział ściszonym głosem, na co Jimin posłał mu pytające spojrzenie. - Miej na niego oko.
- Ale dlaczego mam go pilnować? - spytał wyraźnie ciekawy.
- Aish, nie pytaj o nic. Po prostu to zrób.
- Ale czemu ma cię nie być? - dopytywał dalej starszy.
- Po prostu to zrób.
Powiedziawszy to, Taehyung zrobił krok w tył i odwrócił sie z zamiarem odejścia. Powstymało go usłyszane pytanie.
- Idziesz się z nią spotkać?
Najmłodszy Kim przystanął, dając jednocześnie  nieświadomą odpowiedź, ale nie zabrał głosu,  odszedł pod czujnym spojrzeniem Jimina.

(gdzieś w tym samym czasie ~ dop.Kyo)

- To nie jest dobry pomysł. - mruknął Yoongi nie odrywając wzroku od ekranu telefonu. Siedzieli w salonie, który aktualnie robił za główną atrakcję. W pomieszczeniu był niemal cały zespół nie licząc Jungkooka, który pewnie teraz leżał w swoim łóżku. Yoongi zaczynał się powaznie martwić o młodszego, zwłaszcza, że teraz wiedział co dzieje się w życiu chłopaka. Nie czuł się ani troche winny temu, że przeczytał kilka notek z zeszytu maknae, ani, że powiedział o większości Taehyungowi.
Poczuł na sobie pytające spojrzenia pozostałej trójki siedzącej wokół niego. Oderwał się od szukania piosenki, która musowo musiała się znaleźć na imprezowej playliście. Spojrzał na Hoseoka wkładającego baterie do kamery.
- Naprawdę uważacie, że nagrywanie imprezy i całego zdarzenia to dobry pomysł? - popatrzył po twarzach chłopców, którzy tylko skinęli głowami.
- Chcę widzieć tę okrutną prawdę, jak zachowuje się po alkoholu. - powiedział Namjoon, pojawiając się znikąd i kładąc rękę na oparciu fotela. Skierował swój wzrok na starszego. - Dalej jesteś zły?
- Daj mi spokój. - warknął  w odpowiedzi. - Lepiej żebyś nie wiedział. Poza tym nie każdy chce potem oglądać filmy przyrodnicze z tobą i Jinem w roli głównej. - powiedział czując narastającą wściekłość. Sam się dziwił, że kilka słów może go tak bardzo zirytować. Dopiero po chwili zrozumiał co właśnie padło z jego ust. Niemal od razu znalazł wymówkę dla słów, które powiedział. - Nie pamiętacie co odwalili ostatnio Hoseok z Jiminem?
- Słyszę swoją imię.  - poinformował Park przeskakując boczne oparcie kanapy i siadając obok Yoongiego jednocześnie zabierając telefon z jego dłoni.
- Rozmawiamy o tym, co kiedyś miało miejsce na ostatniej imprezie miedzy tobą a Hoseokiem. - powiedział Seokjin opierając się o wyciągnięte nogi Namjoona. Jimin machnął ręką. - Co chciał od ciebie Taehyung?
- To było dawno... i nie prawda. - chłopak wzruszył ramionami. - Jaki Taehyung?
- Kim. - najstarszy posłał mu zirytowane spojrzenie. -Rozmawiałeś z nim.
- On? A, nic takiego. - uśmiechnął się lekko stukając coś na ekranie komórki.
- Niestety teraz nie będziesz mógł powiedzieć "To dawno i nie prawda" - Yoongi zabrał głos. - Nasz Hoseok wraz z resztą zespołu postanowił użyć kamery.
- Nie no, nie przesadzajmy.
- Woah, jedyny normalny. - kasztanowo-włosy zabrał poprzednikowi telefon z ręki i otworzył szeroko oczy widząc otwartą notatkę, a w niej krótkie: "Chce do niej iść?". W głowie Yoongiego w tym momencie pojawiła się tylko jedna myśl: Skąd Jimin do cholery wiedział o Niej?! Niezauważalnie lekko skinął głową oddając mu telefon.
- Dobrze więc, mamy ważniejsze rzeczy do załatwienia. - Jin uniósł dłonie i spojrzał po twarzach chłopców. - Kto załatwi procenty?
- O to, niech już się ta twoja śliczna główka nie martwi. - Namjoon pogładził jego włosy z momencie pisania czegoś na telefonie. - Wszystko jest załatwione.  - powiedziawszy uniósł głowę i posłał Yoongiemu ciepły uśmiech.
Po krótkiej chwili w pokoju rozległ się dźwięk smsa.
- Co mu wynagrodzicie? - spytał Jimin podnosząc wzrok znad ekranu komórki starszego i spojrzał pytająco na Namjoona, na co właściciel telefonu szybko zabrał swoją własność z dłoni młodszego.- I dlaczego piszesz do niego smsy, skoro siedzicie w jednym pokoju?
- Jiminnie... Jak ty nic nie kumasz~ -przeciągnął Hoseok, wstając i klepnął chłopaka w tył głowy. - Nie otwiera się czyichś smsów.
Powiedziawszy to, opuścił pomieszczenie, a wraz za nim zrobił to i Yoongi.

Jungkook od kilku minut siedział w salonie ściskając w dłoni szklankę z sokiem pomarańczowym. Bynie zwracać na siebie większej uwagi i psuć humoru innym przytaknął tylko słysząc, że najmłodszy nic dzisiaj nie pije. Zresztą nie mógł. Nie chciał popijać alkoholem niedawno wziętych leków.
Obok niego siedział rozwalony Seokjin, sącząc powoli przez rurkę piwo. Jungkook przypatrywał mu się z lekkim uśmiechem. Czuł przyjemne ciepło rozchodzące się po jego ciele i przyjemne dreszcze. Było mu dziwnie lekko, a obraz delikatnie rozmazywał mu się przed oczami, ale nie zwracał uwagi na to. Miał ochotę położyć się na swojej zimnej pościeli, chłonąć jej chłód i napawać się stanem wolnym od jakichkolwiek myśli. Doskonale wiedział co wprawiło go w owy nastrój. Nie przeszkadzała mu nawet dudniąca w głośnikach w nieznanym mu bliżej języku, muzyka.
- Jesteś taki śliczny. - powiedział po chwili nie odrywając wzroku od Jina, który spojrzał na niego pytająco. - Nie dziwie się, że Yoongi hyung ma coś do ciebie.
- Jungkoookie~ czy ty dzisiaj coś piłeś?- spytał, a chłopak w odpowiedzi uniósł szklankę z sokiem i zaśmiał się głośno.
- Ale ty naprawdę jesteś śliczny. - ciągnął. - Tez chciałbym taki być, i taki spokojny... i żeby ludzie mnie lubili tak mocno jak ciebie i żebym tez miał taki szacunek jak ty otrzymujesz. - zrobił naburmuszoną minę. - i też chciałbym, żeby kochały mnie aż dwie osoby.... chociaż... chociaż nie, wystarczy mi jedna.
- O czym ty mówisz,  na litość. - jęknął starszy nie mogąc powstrzymać śmiechu.
- O tobie. Yoongim hyungu i Namjoonie hyungu. - poinformował z szerokim uśmiechem, na co starszy wybuchnął śmiechem niemal nie rozlewając zawartości swojego kufla. Zanim zdążył odpowiedzieć pojawił sie przy nich Hoeok celując w chłopców obiektywem kamery.
- Uśmiech~ - zawołał szczerząc się szeroko, a najmłodszy szybko zasłonił obiektyw dłonią.
- Nie pozwalam na nagrywanie mojej osoby. - powiedział śmiejąc się.
- Jungkoookie~~ - zza pleców Hoseoka, wyskoczył Jimin i usiadł obok maknae. - Nie bądź taki, ślicznych ludzi trzeba nagrywać. - objął chłopaka ramieniem, a ten położył na nim głowę machając dłonią do kamery. Właśnie w tym momencie uświadomił sobie czemu zawdzięcza dobry humor i właśnie w tym momencie przestał czegokolwiek żałować. Ani tego, co się wydarzyło, ani tego, co się wydarzy, a wydarzy, miał takie przeczucie.
- Jungkookie~ - powtórzył chłopak. - jak się czujesz?
- Bardzo dobrze, hyung. - odpowiedział mu z uśmiechem lekko odchylając głowę, by na niego spojrzeć. - A ty?
- Ja również, ale chyba za dużo wypiłem. - w tym momencie zasłonił obiektyw kamery własną dłonią, na co operator jęknął zawiedziony starając się na nowo złapać ostrość na urządzeniu.
- Źle się czujesz? - maknae zamrugał kilka razy, na co drugi odstawił swój kufel i położył dłoń na jego policzku. - Co ty robisz? - lustrował spojrzeniem jego twarz, gdy ten z każdą sekundą był coraz bliżej. W pewnej chwili przestał myśleć i odbierać jakiekolwiek bodźce. Żył momentem. Przez moment miał wrażenie, że ktoś złapał jego dłoń i pociągnął w swoją stronę, niemal od razu łącząc ich usta, ale teraz nie miał pojęcia co było prawdą, a co fikcją.
Przed oczami jeszcze mignął mu rudy kosmyk włosów.

Ciąg Dalszy Nastąpi...

BTS - Can You Trust Me? (IX)

"... Zapadła niemal namacalna cisza (tasakiem ją! xD)...~ czyli Niko komentuje.

Kyo wita i od razu przechodzi do sedna. 

Jesteśmy już w połowie tego fanficka, a przynajmniej na razie przewiduje, że to połowa (ten talent do robienia z one shota mody na sukces) 

 Rozdziały pojawiały się częściej, gdyby nie to, że dostęp do laptopa mam najczęściej w weekendy.

PS. Tworzą się one shoty z parringami Namjoon x Hoseok i Leo x Ravi.

Miłego czytania. 

I komentujcie, bo mi wtedy tak bardzo, bardzo miło.  (awh)

_____________________________________________________________

Yoongi zacisnął pięści patrząc wściekły na Seokjina trzymającego, jak gdyby nigdy nic, książkę w dłoni. W pokoju panowała cisza, na tyle krępująca, że Min zaczynał żałować przyjścia do często odwiedzanego pokoju i wygarnąć wszystko co leży mu na sercu. W tym momencie w jego głowie gościła myśl, po co to wszystko robił. Przegrał.
Starszy po dłuższej chwili odłożył książkę na łóżko i powolnym krokiem podszedł do brązowowłosego i spojrzał na niego uważnie.
- O co chodzi? - spytał spokojnie.
Yoongi prychnął wywracając oczami. 
- Ciągle tylko Namjoon i Namjoon, mógłbyś, kurwa, zauważyć innych wokół. - zwrócił wzrok na starszego. Nie miał zamiaru się hamować, zbyt długo patrzył i czekał na to, aż w końcu ktoś, albo Seokjin albo Namjoon, sobie o nim przypomni. - Ja też tu jestem.
- Wiem, że jesteś. - chłopak skinął głową. - Ale nie rozumiem w czym problem.
- Ty jesteś tak głupi, czy tylko udajesz?
- Jeśli mamy tak rozmawiać, lepiej żebyś wyszedł z tego pokoju. - Kim wskazał na zamknięte drzwi, na co młodszy tylko pokręcił głową.
- Jeśli mnie wykluczacie, moglibyście postąpić jak ludzie i poinformować mnie o tym. - powiedziawszy to skierował się do drzwi, by zaraz potem opuścić pokój.

Taehyung siedział wpatrzony w cienie na ścianie, jakie rzucała zwieszającą się z łóżka, tak by padało na nią światło, niebieską kołdrę.
Było długo po dwudziestej pierwszej, chłopcy, nie licząc Jungkooka, który od momentu powrotu ze szkoły nie wyszedł ani na moment z pokoju, zaraz po kolacji rozszedli się do swoich pokojów. Jimin zniknął za drzwiami razem z, na wpół śpiącym już, Hoseoku, Namjoon zabarykadował się w łazience, a Jin i Yoongi, z tego co słyszał, właśnie odbywali jedną z ich niecodziennych sprzeczek. Coraz bardziej Taehyunga zaczynała interesować relacja między tą trójką, ale postanowił się nie wtrącać, póki nie rozwiąże własnych problemów. Chłopak chciał pójść do maknae, ale dalej nie wiedział co mógłby powiedzieć. Chciał się spytać, dlaczego tak gwałtownie zareagował, gdy dowiedział się, że Yoongi jednak znalazł jego notatnik, ale nie miał pojęcia jak swoje wścibskie pytanie ubrać w słowa, które nie brzmiałyby aż tak źle.
Jego rozmyślania przerwał dźwięk przychodzącego smsa, zmierzwił rude włosy i sięgnął po telefon. Odblokował go, a jedyne co zauważył, zanim usłyszał skrzypienie drzwi i w panice schował telefon pod kołdrę, to trzy wyrazy: "Jutro. 3:20AM. SH".
- Czyżbyś mnie zdradzał? - usłyszał głos Yoongiego siadającego = na pościelone łóżko, zaraz obok łóżka Taehyunga.
- Oj tam, już od razu zdradzał. - wymamrotał młodszy blokując telefon  i odkładając go na półkę. - Gdzie byłeś, hyung? - chłopak usiadł przodem do starszego wpatrując się w niego tak uważnie, jak ten w Kima.
- U Jina. - odparł suchoYoongi, niezbyt chętny do rozmowy właśnie o tym.  - Lepiej mi powiedz dlaczego to zrobiłeś i nawet nie mów, że nie wiesz o co chodzi.
- O co wam poszło? Było słychać aż tutaj. - Taehyung uniósł brew. Przeczuwał, że właśnie to Yoongi przeczytał w notatniku Jungkooka, który to nie omieszkał się zapisać tego szczegółu, jakim był ich pocałunek, a nawet dwa. - Dlaczego chcesz wiedzieć co mną kierowało, że to zrobiłem?
- Wkurzył mnie swoim zachowaniem. - wzruszył ramionami. - A chcę wiedzieć, bo nie wiem czy już ci przypieprzyć, czy jeszcze poczekać.
- Jesteś zazdrosny? - skrzyżował ręce na piersi. - Za co?
- Nie jestem zazdrosny, jasne? - chłopak podniósł głos, ale zaraz potem wziął wdech, by się uspokoić. Po czym kontynuował już normalnym tonem. - Wkurzył mnie czymś. - fuknął i skierował strumień światła ze stojącej obok lampki na Taehyunga tak, by nie umknęła mu żadna  jego reakcja. - Za co? Bo zepsułeś wasze relacje. On cierpiał, przez cały czas odsuwałeś go od siebie i to przez kogo? Przez tę dziewczynę. - tu  skierował swój wskazujący palec w stronę leżącego na stoliku telefonu z nieotwartym jeszcze smsem. Zapadła niemal namacalna cisza. Taehyung przez moment całkowicie zapomniał o jakichkolwiek słowach. Poczuł tylko nieprzyjemne ukłucie w sercu. Najważniejsza dla niego osoba cierpiała. Przez niego. Nawet nie zastanawiał się skąd Yoongi wie, z kim ten się kontaktuje. -  Kochasz go? -  spytał po długiej chwili ciszy patrząc wprost na niego.
- Hyung...
- Nie hyung. - powiedział ostro. - Zamierzasz mu w końcu powiedzieć, czy dalej masz zamiar to ukrywać?
- Nie mogę mu o niczym powiedzieć, nie teraz...
- Dlaczego? - ciemnowłosy przechylił głowę.
- Bo jest za wcześnie. Nie chcę o niej rozmawiać. - chłopak spuścił głowę, speszony przebiegiem rozmowy.
- Więc odpowiedz na pytanie. - Yoongi po raz kolejny obdarował młodszego przeszywającym spojrzeniem prze które ten, aż dostał gęsiej skórki. - Rozmawialiśmy o tym nie raz. Dużo zauważyłem po tym, jak o nim mówisz, jak na niego patrzysz, jak się zachowujesz w jego towarzystwie. Teraz już tylko chcę usłyszeć to od ciebie. Kochasz go?

Jimin siedział skulony w ciemnym korytarzu oparty o ścianę, starając się oddychać jak najciszej. Momentami wstrzymywał oddech i uspokajał zbyt głośne bicie serca, bo głosy dochodzące zza drzwi były na tyle ciche, że nawet te uderzenia potrafiły je zagłuszyć.
Jak tu trafił? Usłyszał podniesiony głos Yoongiego, właśnie wtedy zainteresowała go rozmowa odbywająca się na drzwiami, o które właśnie opierał dłoń. Był na tyle ciekawskim człowiekiem, że nie potrafił teraz po prostu odejść, wiedząc, że miał okazję dowiedzieć się czegoś bardzo ważnego.
Zesztywniał i wsłuchał sie jeszcze bardziej w szmery i ciche głosy, gdy Yoongi zadał pytanie, na które Jimin tak bardzo chciał znać odpowiedź. Cisza, która nastała przez dłuższą chwilę, stawała się coraz bardziej ciężka i nieznośna. Przystawił ucho bliżej drewnianej powierzchni nasłuchując tak, by nie umknął mu nawet szmer. Po chwili usłyszał tylko jeszcze raz  powtórzone przez Yoongiego pytanie.
- Tak... - jego uszu dobiegł cichy głos najmłodszego Kima. - Od bardzo dawna...'
Jimin wyprostował się nagle uderzając głową o kant stolika i zerwał się na nogi błagając, by żaden z chłopców, znajdujących się w środku pokoju, nic nie usłyszał. Masując obolałe miejsce szybko oddalił się do swojego pokoju, w głowie mając tylko jedną myśl.
Jungkook nie może się dowiedzieć, a Jimin dołoży wszelkich starań, by tak się stało. 

Jeon Jungkook wpatrywał sie w wirujące za oknem płatki śniegu jak oczarowany. Nie zwracał uwagi na lekcje, ani na to, co się na niej działo. Wolał wyglądać za okno i rozmyślać. Był w wyjątkowo dobrym humorze, mimo, że gdzieś w jego środku gościła mała skierka niepokoju. Nie mógł oprzeć się wyobrażeniu jak w końcu dostanie swoje upragnione opakowanie tabletek i zaszyje się gdzieś w pokoju, tak, by nikt go nie mógł znaleźć i znów będzie mógł się poczuć nienaturalnie wolny i spokojny.
Rozglądnąwszy się po klasie, by sprawdzić czy żaden z uczniów nagle nie zechciał zawrócić sobie nim głowy,wyciągnął czerwony notes i otworzył na odpowiedniej stronie, by zaraz potem  zacząć pisać.
11:30
Hyung... Nie mam pojęcia co się dzieje. Nie wiem co dzieje się ze mną, ani z moim życiem. Kyung powiedział, że się uzależniam, ale to nie prawda, mówił też, że zniżam się do jego poziomu, to kolejne kłamstwo... Prawda? Dlaczego, jeśli rzeczywiście byłyby to kłamstwa, z minuty na minutę przestaje w to wierzyć? Coraz bardziej myślę o tym, jak to będzie, gdy już otrzymam swoją dawkę. Wystraszyłem się tego, jak bardzo źle się czułem, gdy dotarło do mnie jak bardzo tego potrzebuje. Niemal tak samo źle jak wtedy, gdy zorientowałem się, że nie biorę zwykłych tabletek uspokajających. Wiedziałem, że jest w nich coś więcej.  Songhye też wiedziała. Czy to dlatego kazała mi brać mniejsze porcje? Może dlatego, że wiedziała jak może się skończyć zażywanie większej dawki. 
Wiesz co jest najgorsze, hyung? To, że to zrobiłem. Zabrałem je. Ukradłem. Stałem się najgorszym czym można się stać w wypadku siedemnastolatka. Wiem, że nie byłbyś ze mnie dumny gdybyś o tym wiedział. Przepraszam za to. Czuje się okropnie ze świadomością, że zrobiłem coś źle. 
A może wiesz...? Yoongi na pewno ci powiedział co przeczytał. A wiem, że przeczytał bardzo wiele. Musiałby nie być sobą, nie być tym naszym Yoongi-hyungiem, żeby tego nie zrobić. Wiem, że przeczytał jak bardzo tęsknię za Songhye, jak bardzo tęsknię za Tobą. Jak bardzo duże oddziaływanie  ma na mnie każdy twój, chociażby najmniejszy, gest. Jak myślisz, kiedy ci o tym powie? Wiem, że powie na pewno. Boje się. Teraz moje sekrety i myśli ujrzały światło dzienne, źle się z tym czuje.
Obiecaj mi tylko, że gdy już dowiesz się o wszystkim, nie będziesz na mnie zły i nie odtrącisz jak przedtem, dobrze, hyung?
 Chłopak, pozostawiając długą kreskę ciągnąca się przez pół kartki od znaku zapytania, zerwał się z krzesła słysząc upragniony dzwonek. Wpakował szybko książki i materiały do torby i wybiegł z klasy. Minął szafkę Kyunga, swoją i nie ubierając chociażby kurtki, wyszedł na dwór niemal od razu spotykając się z lodowatym podmuchem wiatru. Przystanął na moment. Wsadził dłonie w kieszenie nadając im odpowiedni kształt, zapiął zamek i założył na głowę szary kaptur, który opadał na jego ciemne włosy chroniąc jednocześnie przed płatkami śniegu. Bluza wisiała na nim niemal jak na wieszaku, ale nie przeszkadzało mu to, wziął powoli wdech zaciągając się znajomym zapachem i zimnym powietrzem, po czym ruszył schodami do środka placu przed szkołą, zaraz potem, upewniwszy się, że żaden z nauczycieli nie patrzy  w okno, udał się między drzewami i ogołoconymi krzakami za budynek szkoły.
Czekali na niego.  Dwaj chłopcy, najprawdopodobniej prawa i lewa ręka Kyunga, stali oparci o ścianę z założonymi rękami na piersi, tępo wpatrując się w nadchodzącego w ich stronę Jungkooka, a sam Kyung patrzył na chłopaka uśmiechając się przebiegle.
- Okazałeś się mieć dobre serduszko i okazać trochę litości młodemu?  - jeden z nastolatków klepnął Kyunga po plecach, na co ten zrobił krok do przodu.
- Chyba mnie nie znasz. - powiedział półgłosem, widząc będącego coraz bliżej Jeona, uśmiechnął się jeszcze szerzej. - Ale nigdy nie robi dla kogoś czegoś, bez korzyści dla siebie.
- Cz-cześć. - Jungkook odchrząknął stając trzy kroki przed chłopakiem.
- Tak. - chłopak zaczął grzebać po kieszeniach, po chwili rozglądnął się i upewniwszy się, że nikt nie patrzy, wyciągnął z kieszeni małe białe pudełeczko, które wcisnął w dłoń Jeona. Ten nawet nie zdążył zauważyć co się dzieje, schował szybko pudełko do kieszeni, w duchu czując iskierkę podniecenia na myśl, że zaraz będzie mógł odpłynąć.
- Co za to chcesz? - spytał siląc się na opanowany ton. - Dam tyle ile będę mógł.
- Nie będziesz musiał dawać. - Kyung uśmiechnął się i przechylił lekko głowę.  - Sam sobie wezmę.


 

Ciag Dalszy Nastąpi....

EXO - "Nie da się uratować czegoś, co nie istnieje." Kai x D.O

 Kyo melduje się z nowym one shotem. 

Niestety rozdział pojawi się dopiero na dniach. Od dwóch tygodni choruje, a moje myślenie jest wyłączone do tego stopnia, że zaczęłam się zastanawiać dlaczego w serii jeszcze nie zrobiłam jakiegoś Namseokowego momentu. 

Mniejsza o to. 

Korzystając z okazji wolnej nocy został wydziergany one shot. Czy ja wiem czy na pocieszenie... (Tak, bo angst rzeczywiście pocieszy)

 Nie bijcie, wiem, zepasują odwrócone role, ale nie mogłam się powstrzymać, by nie pisać z punktu widzenia Soo. 

Jeszcze tylko szczegół na koniec: w planach była zmiana czasu i narracji. 

Miłego czytania! 

_______________________________

Byłem wtedy zwykłym chłopcem, nastolatkiem o wielu,  typowych dla nastolatka, problemach. Tego dnia, gdy cię spotkałem pogoda idealnie odzwierciedlała stan w jakim się znajdowałem. Wiał mocny wiatr, ze zwieszonych nad miastem, ciężkich chmur sączyły się drobne, ale zimne krople deszczu mocząc wszystko co napotkało na swojej drodze, wesoło spadające kropelki nie miały pojęcia, że za kilka sekund napotkają zimny beton i rozbryzną się o niego na milion kawałków nie zostawiając po sobie chociażby wspomnienia.
Byłem smutny, ale smutek to chleb powszedni dla takiej osoby jak ja. W ręce trzymałem szarą kopertę z pieczątką miejscowego szpitala. Rozglądając się przechodziłem przez kolejne ulice i uliczki nie zwracając uwagi na ludzi śpieszących przed deszczem w ustronne i suche miejsce, ani na samochody oblewające się wzajemnie wodą, wjeżdżając w kałuże utworzone z dziurawym asfalcie. Życie w tym momencie było mi obojętne. Nie patrzyłem na nikogo i nie zauważałem nikogo, byłem w swojej głowie ja, jeden. I w tej głowie byłem sam. Nawet myśli nie chciały towarzyszyć takiemu człowiekowi jak ja.
Szedłem wtedy jednym z mostów, który zwykle pokonywałem w drodze do szkoły i z powrotem. Szedłem spokojnie chodnikiem, co jakiś czas kopiąc kamyki, które wpadły pod podeszwy znoszonych adidasów, przez cały czas wpatrując się w betonową nawierzchnie przyozdobioną dziesiątkami szczelin i pęknięć, gdy  zamykając oczy usłyszałem wewnętrzny głos. Nie mój, był obcy, ale nie miał dokładnej barwy, jakby podświadomość chciała dać mi jakiś znak, nie wiedząc jak dokładnie się za to zabrać.
Uniosłem głowę, a przed moimi oczami ukazałeś się ty.  Stałeś kilka metrów ode mnie, odwrócony plecami. Twoje dłonie kurczowo trzymały metalowej barierki, a wiatr szamotał twoją rozpiętą bluzą i układał we wszystkie strony przydługie, ciemne włosy.
Stałeś za barierką, po tej niebezpiecznej stronie, gdzie jeden fałszywy ruch decydował o twoim istnieniu. Nie rozumiałem tylko dlaczego nikt nie zwraca na to uwagi. Czy wtedy widok nastolatka, który próbował ulżyć sobie i swoim problemom, pozbywając się jednego z najcenniejszych darów, był aż tak powszedni, że nikt nawet nie spojrzał w twoją stronę? Ludzie omijali ciebie, jakby nie widzieli zupełnie nic, zaślepieni swoim idealnym życiem nawet nie mogli się domyślasz co przechodzisz i dlaczego posunąłeś się do takiego kroku.
Podszedłem do ciebie ostrożnie, bojąc się, że cokolwiek mógłbym wtedy zrobić mogło wpłynąć na twoja decyzję.
Nie znałem cię, byłeś mi obcy. Jedyne co o tobie wtedy wiedziałem to to, że jesteś wyższy ode mnie, o wiele lepiej zbudowany, twój styl, mimo tego jak znoszone rzeczy na sobie miałeś, był lepszy od mojego. Jednak, gdy wychyliłem się nieco za barierkę, by na ciebie spojrzeć, zobaczyłem, że twoje oczy były przepełnione strachem, bólem i odcieniem bezradności, a przede wszystkim - mokre od łez, mieszających się z kroplami deszczu.
Nie chciałem cię ratować, nie chciałem cię też popychać. Chciałem tylko wiedzieć.
- Dlaczego nie skaczesz? - spytałem cicho stojąc na tyle blisko, byś mnie usłyszał.
- Skoczę... - odpowiedziałeś po długiej chwili wahania. Twój głos był drżący, nie miał w sobie nuty pewności do tego, co miałeś zaraz zrobić.
-  Dlaczego się boisz? - spytałem ponownie.
-  Zaraz o zrobię... - zacisnąłeś oczy nie chcąc nawet spojrzeć w dół.
-  Zastanawiałeś się, że dzięki samobójstwu wcale nie trafisz do tej lepszej części pozaziemskiego życia? - spytałem wyciągając rękę w twoją stronę, wtedy po raz pierwszy na mnie spojrzałeś.
- Po cholerę chcesz mnie zatrzymać? - spytałeś oskarżycielskim tonem, jednak w twoich oczach kryła się nadzieja.
- I tak nie skoczysz. - powiedziałem pewny swojego zdania. - Nie puścisz tej barierki, nie polecisz w dół. Nie będziesz jak te krople, które właśnie spadają z nieba. Myślisz, że to odpowiedni krok, ale tak nie jest. Myślisz, że odebranie sobie życia jest takie proste, ale chcąc to zrobić, będąc tutaj... - pokręciłem lekko głową. - i tak nie spełnisz obietnic powtarzanych sobie, pewnie niejednokrotnie.
Patrzyłeś na mnie z całych sił trzymając się barierki, skóra na kostkach twoich dłoni zbielała, a ciało trzęsło się z zimna przeszywane co chwilę kolejnym podmuchem wiatru. - Jak ci na imię?
- J-jongin.
- Dlaczego tutaj jesteś?
Przeniosłeś wzrok przed siebie, ale w dalszym ciągu nie spojrzałeś w dół.
- Moja mama... moja mama nie radzi sobie z nałogiem... odkąd mój tato został zamknięty w zakładzie, ledwo wiążemy koniec z końcem. Nie mam już nikogo. - mówiłeś tak cicho jakbyś mówił sam do siebie, jednak ja, mimo szumu wiatru, słyszałem każde twoje słowo. - Moja rodzina nie żyje, a mama rzadko kiedy jest na tyle świadoma, by powiedzieć do mnie "synu". Wiesz jak to boli? - patrzysz na mnie, a ja nie wiem co powiedzieć. - Jak cholernie boli to, że zamiast słyszeć "Jongin,siadaj do książek" słyszę "Przynieś mi wódkę", że zamiast "Kocham cię, synu" ona krzyczy "Zdechnij, skurwielu"? - w twoich oczach pojawiły się kolejne łzy, które zaczęły spływać po policzkach.
- Jeśli zrobisz ten krok, jeśli puścisz barierki, jeśli spadniesz, już nigdy nie będziesz mógł zobaczyć jak twoja mama zmienia się w tą dobrą, kochającą. - powiedziałem patrząc na ciebie uważnie. - Jeśli nie staniesz tutaj, obok mnie, już nigdy nie będziesz mógł zobaczyć jak się zmienia.
Zacisnąłeś oczy puszczając jedną dłonią barierkę, jednocześnie zdzierając kilka płatków wysuszonej farby z metalowej powierzchni. Przez chwilę myślałem, że zechcesz pokazać jak bardzo się mylę, że zrobisz krok, który będzie już twoim ostatnim, ale ty tylko złapałeś moją dłoń pozwalając pomóc ci przejść na bezpieczną stronę barierki. Nie potrafiłeś powstrzymać łez, mimo tego, że co chwilę przecierałeś oczy, by już przestały lecieć, one nie słuchały cie, torowały kolejne dróżki po twojej skórze.
- Czy... czy m-mogę...? - spojrzałeś na mnie, nie powiedziałeś co chcesz zrobić, ale ja doskonale wiedziałem, nie zastanawiając się ani chwili objąłem cię i przytuliłem. Pozwoliłem byś wtulił się w moje ciało i płakał, żałując tego co właśnie chciałeś zrobić, póki przynajmniej trochę ci nie ulżyło.
- Jak masz na imię? - spytałeś drżącym od płaczu głosem.
- Kyungsoo. - odpowiedziałem niemal od razu.
- Czyli tak ma na imię mój anioł stróż. - spojrzałeś na mnie i uśmiechnąłeś się blado, a ja wiedziałem, że twój uśmiech jest tym, który zapamiętam do końca mojego krótkiego życia. - Pojawiłeś się tutaj i mnie uratowałeś. Dzięki tobie tutaj jestem.
- Nie jestem aniołem, widzisz mnie, dotykasz, rozmawiasz ze mną. - stwierdziłem, po czym uśmiechnąłem sie do ciebie, mając nadzieję, że doda ci to otuchy, na co ty tylko pokiwałeś głową.

Wracając rozmawialiśmy o wielu rzeczach. Powiedziałem ci co kryje koperta, którą trzymałem w ręku, dlaczego zostało mi tylko kilka tygodni życia. Opowiedziałem ci o mojej chorobie, a w zamian ty opowiedziałeś mi co się stało z twoją rodziną, dlaczego twoja mama zaczęła popadać w nałóg, dlaczego twój tato został niesłusznie skazany. Powiedziałeś mi też o sobie. Dowiedziałem się bardzo wielu rzeczy, potrafiłeś grać na gitarze, kiedyś chciałeś uczyć gry na niej mniejszych dzieci, życzyłem ci tego z całego serca, miałeś brata, starszego, ale tak jak ty zamierzałeś, on popełnił samobójstwo. Rozmawialiśmy też o wydarzeniu, dzięki któremu powstała nasza znajomość. Oboje doszliśmy do wniosku, że gdy raz plany zostają pokrzyżowane, kolejnym razem już tak sie nie stanie.
Historia lubi się powtarzać, ale tyczy się to tylko złych wydarzeń.

***
Idę tym samym mostem, oglądam te same pęknięcia i szczeliny, widzę tych samych ludzi i te same samochody, jest taki sam dzień, jak był wtedy, gdy się poznaliśmy. Minęło równo pięć miesięcy.
Stoję na środku ulicy, ale samochody nie zauważają mnie, a ja nie zauważam ich, idę spokojnie w stronę barierki, przy której spotkaliśmy się po razy pierwszy i ostatni. Stoisz tam. Widzę cię, twoje przycięte włosy znów ulegają sile wiatru, a metalowy zamek bluzy uderza o metalową barierkę, którą trzymasz obiema dłońmi. Znów stoisz po tej niebezpiecznej stronie. Podchodzę bliżej i przyglądam ci się przez krótki moment. Nie widzisz mnie. Przechodzę przez barierkę i staję obok ciebie.
- Anioł stróż jest od tego, by pomagać. - mówię, a ty patrzysz na mnie zaskoczony.
- Co ty wyprawiasz?
 - Jeśli na prawdę chcesz to zrobić, złap mnie za rękę. Zrobimy to razem. - wyciągam do ciebie dłoń, ale ty patrzysz na mnie przerażony.
- Dlaczego chcesz skoczyć?
- A ty dlaczego chcesz odebrać sobie życie? - przenoszę wzrok na ciebie oczekując odpowiedzi, którą zaraz dostaję.
- Moja mama... zmarła dwa dni temu... - kręcisz głową - Nie potrafię teraz... Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Rozglądam się i widzę, że teraz też nas nikt nie zauważa, ludzie mijają nas tak blisko, że swobodnie mogliby posłuchać o czym mówimy, jednak nie robią nic. Jakbyśmy nie istnieli.
- Stchórzyłem.
- Nie rozumiem.
- Kilka dni potem przyszedłem w to miejsce i skoczyłem. Mówiłem ci, że jestem chory. Nie chciałem walczyć. Walczyłem z nią przez całe życie, teraz chciałem się po prostu poddać. - patrzę w dół. - Skoczyłem dokładnie z tego miejsca. - przenoszę wzrok na ciebie.  - Mnie już dawno nie ma, Jongin.
- Już cię nie ma? - patrzysz na mnie nie mogąc pozbyć się uczucia szoku.
- Przyszedłem tu ponownie, byś zrobił to razem ze mną, żeby było ci łatwiej, wiedząc, że obok ciebie jest osoba, która już to zrobiła.
- Więc jesteś aniołem. - mówisz cicho.
Ty już nie będziesz szczęśliwy po drugiej stronie barierki. Jesteś tutaj już drugi raz, a takim ludziom nie jest dobrze po tamtej stronie. Będziesz cierpiał jeszcze bardziej jeśli teraz się rozmyślisz. - patrzę na twoją dłoń, która chwyta moją własną, ściskam ją lekko.
- Ale, Kyungsoo, przecież ja cię widzę.
Zaprzeczam ruchem głowy.
- Nie, Jongin, tak ci się tylko wydaje.
- Nie rozumiem tego. Dlaczego tu jesteś, skoro mówisz, że cię nie ma? Jeśli tu jesteś można cię jeszcze jakoś uratować. - mówisz niemal błagalnym tonem, ale ja tylko kręcę głową.
- Nie można uratować czegoś, co nie istnieje. - ściskam mocniej twoją rękę, której dotyk, mimo wszystko, czujesz.

Widzę strach w twoich oczach, gdy puszczasz drugą dłoń, łzy na twoich policzkach przestają jednak płynąć. Robiąc krok na przód oboje wiemy, że to wyjście jest najlepsze. Nikomu nie jest dobrze w tym świecie. Nikomu, kto nie ma dla kogo żyć.

The End

BTS - Can You Trust Me? (VIII)

 WITAJCIE!

Kyo się melduje z nowym rozdziałem i od razu mówię, że początek aka sam dialog ma taki być.  

Myślałam ostatnio nad pewnymi zmianami na blogu... Zmieniłabym szablon, ale chyba na zamiarach się skończy. 

Mniejsza o to, nie zawracam głowy, miłego czytania! 

_____________________________________________________________

- Chcę się z tobą zobaczyć. - powiedział Taehyung do komórki, ściszając głos najbardziej jak się dało. - Wiem, że teraz to nie możliwe, ale muszę.
- Nie mogę. To wbrew zasadom. - usłyszał równie cichą odpowiedź.
- Wymyśl coś, musimy porozmawiać. - chłopak oparł się o blat szafki w kuchni.
- Postaram się.
- Będę wdzięczny.
- Będziesz z nim?
- Nie mam pojęcia. To może być ciężkie. - Taehyung podrapał się po karku.
- Pozwól mi go zobaczyć. Tęsknię za nim.
- On za tobą też, ale muszę go jakoś na to przygotować
- Wiesz, że nie mamy czasu...
Chłopak westchnął.
- Wiem.

Jungkook, bawiąc się nerwowo długopisem, starał się skupić na słowach, które nauczyciel mówił niemal wprost do niego. A przynajmniej tak mu się wydawało, bo starszy pan, na oko po czterdziestce, trzymając w dłoni zielony laser, którym celował w słowa, wyświetlane przez rzutnik na białej ścianie, co chwile zerkał na chłopaka zmartwionym spojrzeniem. Jungkook, gdy tylko czuł na sobie wzrok mężczyzny, od razu kiwał głową na znak, że rozumie, mimo, że nie był nawet do końca pewny, co ten powiedział. Po kilku minutach tej męczarni, przestał uważać całkowicie. Podparł głowę na dłoni i wbił wzrok w osadzający się na szybach okien, śnieg. Małe płatki wirował na pociemniałym niebie połyskując, gdy padło na nich światło z któregoś z okien.
- Jeongguk, imię! - usłyszał kilka chwil potem głośny głos nauczyciela nad swoją głową. Automatycznie podniósł wzrok na celującego w niego laserem nauczyciela, który patrzył na niego wyczekująco.
- I-imie? Jakie imię? - rozglądnął się, szukając podpowiedzi od kogokolwiek z uczniów, naturalnie nie dostał jej.
- Twoje imię.
- J-jeongguk... - chłopak zmarszczył brwi, zastanawiając się nad sensem tego dialogu.
- Poprawna odpowiedź, a teraz uważaj, bo na kolejnej lekcji zdasz mi cały temat, który przerabiamy. - nauczyciel wrócił do omawiania tematu.
Jeon westchnął i wrócił do poprzedniej pozycji, starając się słuchać przynajmniej jednym uchem i wrócił do oglądania płatków śniegu. Koniec roku zbliżał się dużymi krokami, koniec tygodnia zbliżał się dużymi krokami, koniec dnia, koniec godziny, koniec lekcji, a on dalej nie miał pomysłu jak dostać się do gabinetu pielęgniarki i zabrać potrzebne leki.  Musiał zrobić to jak najszybciej, nie wiedział, ile będzie musiał czekać, aż przekaże je Kyungowi, ale wiedział, że każda minuta bezczynności to stracona minuta. Nie był dobrym aktorem, więc odgrywanie ataku jakiejś choroby nie wchodziło w grę. Był na tyle zdesperowany, że wziął nawet pod uwagę pobicie przez Kyunga tak, żeby musiał znaleźć się w gabinecie. Jednak po dłuższym zastanowieniu doszedł do wniosku, że ten pomysł jest o wiele głupszy niż jego autor.
Jungkook sięgnął do torby, po czerwony zeszyt, który zawsze nosił przy sobie i z przerażeniem stwierdził, ze tego dnia nie było go w osobnej kieszonce, w której zawsze się znajdował. Przeszukał całą torbę i nic. Rozglądnął się po klasie, sprawdzając czy nie leży gdzieś na podłodze. Nie było go. Chłopak miał nadzieję, że jednak po prosto go zapomniał i zeszyt leży pod łóżkiem w jego pokoju. Złapał długopis i zaczął bazgrać na jednej z kartek zeszytu. W momencie, gdy kilka przecinających się kresek utworzyło coś na kształt klucza wpadł na pomysł, na który od razu się uśmiechnął.
Wiedział co mógłby zrobić. I zrobi to. Chociażby tego dnia.

Yoongi wściekły na cały świat wszedł do salonu, niemal od razu potykając się o leżący na podłodze stos książek, które Seokjin zostawił poprzedniego wieczoru. W ostatniej chwili ominął je i usiadł na kanapie, pragnąc żeby przez kolejne kilka godzin nikt nie śmiał się wchodzić mu w drogę ani pole widzenia. Zamknął mocno oczy, wplótł palce w blond włosy i wziął głęboki oddech, uspokajając się nieco.  Po kilku minutach siedzenia w bezruchu podniósł głowę, przecierając twarz dłonią.
- Zdecydowanie nienawidzę tego uczucia. - wymamrotał i sięgnął po jedną z gazet leżących na stoliku, biorąc ją do ręki strącił przypadkowo niewielki zeszyt w twardej czerwonej oprawie z wypisanymi ozdobnymi literami "jk" na okładce, który, otwierając się na jednej ze stron, wylądował na podłodze.
Chłopak popatrzył na zeszyt podejrzanie i podniósł go.

Upragniony dzwonek ogłaszający koniec lekcji rozbrzmiał niedługo po czternastej. Jungkook, niedbale wrzucając książki do torby, wstał i skierował się do wyjścia. Idąc w stronę swojej szafki po raz n-ty powtarzał sobie w myślach prosty plan, który za kilka minut miał wcielić w życie. Gdy dotarł do szafki oznakowanej swoimi inicjałami, otworzył ją, schował torbę i spojrzał w lusterko po wewnętrznej stronie.
- Cykasz się? - usłyszał za sobą niemal w tym samym momencie, widząc obok swojego odbicia twarz Kyunga, którego usta wykrzywiały się w szyderczym uśmiechu.
- Nie cykam. - odpowiedział, starając się brzmieć naturalnie.
- Nie widzę. Cały się trzęsiesz. - zaśmiał się, zakładając ręce na piersi. - chyba, że zdążyłeś się uzależnić i poczuć głód...
- Nie uzależniłem się.
- Więc czemu tak bardzo tego potrzebujesz?
- Zamknij się.
- Nie. Pamiętaj, że musisz mi jeszcze zapłacić.
Jeon odwrócił się twarzą do niego, na co ten tylko się uśmiechnął zwycięsko.
- Odbiorę sobie zapłatę, kiedy tylko będę chciał. Bądź gotowy. - przechylił głowę - Za każdym razem brałeś dawkę więcej niż powinieneś. Niedługo będą to dwie dawki, a potem cztery. Wpadłeś. Zniżyłeś się do mojego poziomu wiesz? - spytał i nie czekając na odpowiedź, oddalił się.
Młodszy odwrócił się do odbicia i znów spojrzał w nie uważnie jakby samym spojrzeniem chciał przekonać samego siebie.
- Nie robisz nic złego. - wymamrotał, patrząc uważnie w swoje odbicie. - Nawet nie zauważą, że czegoś brakuje, prawda? A teraz wdech i nie daj po sobie poznać, że robisz coś podejrzanego.
Skinął głową do swojego odbicia i zamknął szafkę. Odczekał kilka minut aż zadzwoni dzwonek ogłaszający kolejną lekcję i ponowne kilka minut, by mieć pewność, że nikt go nie zauważy. Skierowawszy się w stronę pokoju nauczycielskiego starał się zachowywać naturalnie, powiedział kilka razy "Dzień dobry" mijającym go sprzątaczkom, zatrzymał się, oglądając wystawę z pucharami, aż w końcu stanął przed drzwiami pokoju nauczycielskiego. Zapukał i czekał na odpowiedź, gdy jednak nikt mu nie odpowiadał, zamiast oddalić się, nacisnął klamkę. Drzwi ustąpiły bez problemowo i chłopak znalazł się w niedużym pomieszczeniu , na którego środku stał długi stół, a wokół niego czternaście krzeseł, po oby dwóch stronach pomieszczenia stały wysokie szafki, a na przeciwległej ścianie wielka tablica, na której były powywieszane różne karteczki z informacjami. Niedaleko drzwi były kolejne, białe, prowadzące do osobnej toalety dla nauczycieli. Chłopak zamknął za sobą drzwi i podbiegł do jednej z szafek, na której boku wywieszona była tablica korkowa, a na niej haczyki z podpisanymi kluczykami. Szybko odnalazł klucz do gabinetu pielęgniarki i schował do kieszeni. Niemal tak samo szybko wyszedł z pokoju jak się w nim pojawił. Drogę powrotną, sam nie wiedząc czemu, przebiegł. Wbiegł dwa piętra schodami i przeszedł do skrzydła, w którym mieścił się gabinet. Czując, jak jego serce mocno bije pod wpływem szybkiego biegu, adrenaliny i świadomości, że stoi właśnie pod nosem samego dyrektora, starał się trafić w zamek, udało się za trzecim razem. Szybko przekręcił go i wparował do środka. Uderzył go zapach środka dezynfekującego i plastrów. Zatrzymał się na środku gabinetu i rozglądnął, szukając odpowiedniej szafki, po krótkiej chwili odnalazł ją i z niemal wściekłością zauważył, że na obu skrzydłach przymocowane są zamki, które w całości trzyma kłódka. Gdzieś z korytarza dobiegły go kroki i ciche rozmowy. Czując jak jego serce przyśpiesza jeszcze bardziej i przechodzi go dreszcz strachu, rozglądnął się za miejscem, by w razie czego się ukryć, nie było żadnej dobrej kryjówki jak obok szafki. Starając się działać delikatnie i tak, by nie pozostawić śladów po swojej obecności, podszedł do niej i szarpnął kilka razy sprawdzając czy kłódka nie jest naruszona. Ku jego uciesze zamek kłódki i mechanizmu drzwi były identyczne i nie musiał szukać kolejnego klucza. Kroki stawały się coraz głośniejsze. Starając się zignorować odruch, by rzucić się w ucieczce zajrzał do szafki, w środku było kilka półek, plastry, bandaże, woda utleniona, kilka leków przeciwbólowych i tym podobne. Zgodnie ze wskazówkami Kyunga, leki, które go interesowały były na drugiej półce od dołu, nie zastanawiając się się sięgnął po całkiem dużą butelkę z ciemnego szkła bez etykiety i przyglądnął się jej w momencie, gdy rozmowy usłyszał tuż za drzwiami. W środku było może z pięćdziesiąt tabletek, jak nie więcej. Szybko schował ja do kieszeni bluzy i ustawił resztę tak, by nie było widać ubytku. Zamknąwszy szafkę podszedł powoli do drzwi i wyglądnął przez szparę między nimi, a podłogą. Na korytarzu były dwie osoby, z przerażeniem stwierdził, że jednym z nich była właśnie pielęgniarka. Przeszedł go dreszcz strachu. Dobrze wiedział, że nie powinien tu być. Nie powinien kraść klucza, a tym bardziej nieznanych mu leków. Zacisnął oczy, prostując się i starając się uspokoić oddech i bicie serca, które, miał wrażenie, że słychać było w całej szkole.
- Niech pani wejdzie, omówimy to przy kawie. - powiedział dyrektor miłym tonem. Nie usłyszał odpowiedzi, miał jednak nadzieję, że trzaśnięcie drzwiami, które usłyszał zamknęło wyjście dwóm osobom, a nie jednej. Znów spojrzał przez szparę i z uciechą zauważył, że korytarz jest całkowicie pusty.
Poprawiając buteleczkę leków w kieszeni, najciszej jak umiał wyślizgnął się z pomieszczenia i tak samo cicho zamknął drzwi, a potem przekręcił zamek. Starając się oddychać normalnie przeszedł przez korytarz i zszedł ze schodów. Spokojnie pokonał kolejne korytarze i schody i zapukawszy do pokoju pod pretekstem spytania o zastępstwo wszedł do środka. Było pusto, odwiesił kluczyk i tak samo, siląc się na spokój, opuścił pokój nauczycielski, w duchu krzycząc z radości, że nie dał się przyłapać.

Chłopcy każde wolne popołudnie spędzali tak samo. Jin zajmował swój ulubiony fotel, czytając książkę i nie zwracając zbytniej uwagi na resztę chłopców, a reszta, siedząc na kanapie lub podłodze oglądała telewizję, komentując co chwile fabułę lecącego właśnie filmu. Tak było i tym razem, jednak nie do końca tak samo. Namjoon siedział w fotelu Jina, a samego Kima nie było w pokoju, tak samo jak i Yoongiego. Jimin i Hobi opatuleni kocem leżeli niemal na Taehyungu, który słysząc trzask drzwi od razu podniósł głowę.
Chłopak wszedł do dormu, strzepując płatki śniegu z czapki, które opadły na wycieraczkę. Ściągnął buty i kurtkę i ruszył do salonu, ściskając mocno pasek torby.
- Jungkookie! - Jimin wyszczerzył się w uśmiechu, widząc maknae zdejmującego z ramienia torbę.
- Wróciłem... - odpowiedział i zmierzwił sobie włosy kilka razy, potrząsając głową.
- Nie trzęś tak, bo kiedyś ci spadnie. - Yoongi podszedł do maknae, podsuwając mu pod nos czerwony zeszyt, którego tego dnia szukał w klasie. Jungkook od razu poważniał i przeniósł niemal przerażony wzrok na starszego. - Trzymaj swoją zgubę.
- S-skąd to masz? - chłopak wyrwał mu zeszyt z ręki, wystraszony, że wszystkie jego tajemnice i problemy mogły ujrzeć światło dzienne. - Ile czytałeś?
- Leżało, zostawiłeś rano na stole. A ile czytałem... - podrapał się zakłopotany po tyle głowy - Nic takiego - wzruszył ramionami.
- Nie wolno grzebać w czyiś rzeczach. Co przeczytałeś?! Przyznaj się! - młodszy podniósł głos
- Nie otwierałem tego.
- Na pewno?
- Na pewno.
- Chłopcy, odpuśćcie. - Namjoon pojawił się znikąd i złapał Yoongiego za ramiona i zaciągnął na kanapę. Jungkook, korzystając z okazji, zmył się do swojego pokoju.
- Ile przeczytałeś? - Taehyung uniósł brew, patrząc na siadającego na kolanach Namjoona, Yoongiego, na co ten tylko westchnął.
- Wieczorem porozmawiamy.

Ciąg dalszy nastąpi...

B.A.P - "Zobaczymy się jeszcze kiedyś?" Youngjae x Yongguk

Kyo powraca!

 To wcale nieprawda, że jest 2:03 a ja piszę sobie "kontynuację" "One Shot" wcaaale. ~ Kyo ostatniej nocy.

No oki, jednak prawda, ale to jest shot. Patrząc na to, jak pokrzywdziłam tę serię, postanowiłam pomyśleć nad dodatkowym zakończeniem. 

Tak oto powstało "TOTOTO"

I drugą nieprawdą jest też, że pomysł, by takie "Tototo" napisać pojawił się już w lutym....

I wcale nie dlatego napisałam taki, a nie inny prolog.

Mniejsza o większość.
Nowa część serii pojawi się w przyszłą sobotę/ niedzielę.
Miłego czytania.
 

________________________________________

Patrzę na zachodzące słońce, z dachu budynku, i przypominam sobie wyrazy twarzy moich przyjaciół ich uśmiechy, gesty, przypominam sobie wyraz twarzy osoby, którą kocham. Nieoczekiwanie uśmiech, który zawsze widziałem, przemienia się w grymas bólu a śmiech, którego tak uwielbiałem słuchać, w pełen goryczy płacz. Jednak zaraz po nim następuję kolejny uśmiech i kolejny słodki dźwięk śmiechu. W każdym momencie każdego ludzkiego życia kryje się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość od nas tylko zależy, jak wykorzystamy ten czas i ile błędów popełnimy, zanim nauczymy się poprawnie żyć.
Teraz chyba może się wszystko dobrze skończy...
Teraz powinno się wszystko dobrze skończyć...
Każdy z nas tak wiele wycierpiał...
Każdy na swój sposób...
Jednak każdy z nas się teraz uśmiecha...
Zadziwiające, prawda?

Bang Yongguk stał oparty o niewysoki murek na skraju dachu i obserwował przejeżdżające pod nim samochody. Nie miał pojęcia ile już czekał na czerwonego jeepa, który miał zaparkować pod owym budynkiem, na którego dachu właśnie się znajdował. Chłopak wziął głęboki wdech i zamknął oczy.
Minął prawie rok od feralnego zdarzenia, od pomyłki tak bardzo dokładnych organów ścigania, przez którą wydała się rzecz, która już na zawsze zniszczyła serce Yongguka. Minął też rok odkąd zastanawiał się jak bardzo można tęsknić za osobą, która przez całe swoje istnienie w kogoś życiu kłamała i oszukiwała.
Yoo Younjae. Półtora roku temu dołączył do grupy Banga, by przez kolejne pół roku zdobywać ich zaufanie i w końcu wydać ich policji. Jednak nie to najbardziej bolało Yongguka. Najbardziej bolało go to, co stało się kilka dni po tym, jak wyszli z aresztu. Ten dzień, w którym spotkał się z Youngjae miał zostać w jego pamięci już do końca życia. Rozmyślał nad sensem zdań, które wtedy usłyszał.
"Wiem, że mogłem im powiedzieć, ale wtedy musiałbym odejść. Nie chciałem tego"
Prychnął i pokręcił głową zaciskając mocno oczy. Tak bardzo wtedy chciał, by te słowa były prawdą. 
" Nie chce was stracić... nie chcę stracić ciebie..."
"Daj mi szansę..."
"Dlaczego tak po prostu nie potrafię odpalić zapałki po raz kolejny?"
Ta myśl pojawiła się w jego umyśle po raz kolejny. Czy wypalona zapałka, która była zaufaniem do młodszego zapali się po raz drugi? Nie miał pojęcia, wiedział jednak, że jeśli tylko miał okazję, odpaliłby ją, nawet jeśli miałby zrobić to własnoręcznie parząc się przy tym.
Już nie jeden raz uświadamiał sobie, że w pewnych momentach chce go po prostu zobaczyć, już nie jeden raz, karcił się i wściekał na siebie za takie myślenie.
- Daj już spokój. - powiedział do siebie mając nadzieję, że to jakoś pomoże. Jednak nie pomagało.
Z zamyślenia wyrwał go szum krótkofalówki.
- Hyung, mają nas. - odezwał się głos najmłodszego.
- Jak to mają?! - chłopak otworzył szeroko oczy nie wierząc w to, co słyszy. To zdanie podziałało na niego jak wiadro zimnej wody.
- Mieli dodatkowy patrol. Nie daliśmy rady, próbujemy ich zgubić. - odpowiedział stłumionym głosem Zelo. - Słyszałem jak kazali sprawdzić dachy. Nie jestem pewny ale chy...
- Yongguk. - chłopak odwrócił się słysząc niski, znajomy głos za plecami. Osoba, którą zobaczył nie wprawiła go w osłupienie czy zaskoczenie, Yongguk, widząc stojącego przed nim z bronią wycelowaną prosto w jego pierś Youngjae, był po prostu w szoku. Cofnął się o krok natrafaiając na murek stojący za nim. Opuścił dłoń z krótkofalówką, z której dochodziły niewyraźne słowa najmłodszego.
"Już się nie zobaczymy"
 Jednak teraz stał z nim twarzą w twarz.
- Y-Youngjae... - powiedział cicho, jednak na tyle głośno, by ten mógł usłyszeć. Kącik ust chłopaka drgnął delikatnie.
- We własnej osobie. - odpowiedział podchodząc powoli bliżej. Wolną dłonią odgarnął włosy z czoła i przekrzywił lekko głowę przypatrując się starszemu. - Dawno się nie widzieliśmy, prawda?
Yongguk, starając się nie zwracać uwagi na wycelowaną w niego lufę pistoletu, skinął głową.
- Miło cię znów widzieć, Youngjae. - odpowiedział.
- Mi ciebie też. - uśmiechnął się lekko i podszedł kilka kroków bliżej, tak, że kiedy by nacisnął spust, siła wystrzały mogłaby przeciąć całe ciało Yongguka. - Nawet bardzo.
Starszy cofnął się jeszcze opierając ręce o chropowatą powierzchnię kamiennego murku.
- Nie uciekaj mi.
- Zamierzasz we mnie strzelić? Chcesz mnie aresztować? - wyciągnął ręce przed siebie - miejmy to już za sobą.
- Nie zamierzam nic z tobą robić. - zakomunikował uśmiechając się nieznacznie. - Próbuje zyskać na czasie.
Yongguk starał się powstrzymać chęć podejścia do niego i przytulenia go, zabrania go z pedantycznego środowiska ludzi mających obsesję na punkcie prawa. Po dłuższej chwili ciszy Youngjae opuścił broń i stanął kilka kroków przed nim.
- Spokojnie, poszli już sobie. - chłopak wskazał na dach wyższego z budynków, stojących niedaleko tego, na którym znajdowali się oni. - Tęskniłem za tobą.
Starszy, słysząc to, mimowolnie się uśmiechnął.
- Ja za tobą też. - przyznał.
- Nie odzywałeś się. Martwiłem się, że siedzicie już za kratami. - pokiwał głową siadając na ziemi zaraz obok nóg Yongguka, na co ten, od razu zajął miejsce obok niego.
- My? Nie bawimy się w więzienia. Sam o tym wiesz. - powiedział mimowolnie się uśmiechając.
- Raz było blisko.
- Było, ale jednak nam się udało wyjść z tego cało.
- Przepraszam za tamtą akcję. Za to, że ci nic nie powiedziałem. - spuścił głowę i przeczesał palcami włosy - Naprawdę czuje się z tym głupio.
- Nie przepraszaj już. Minęło sporo czasu, to już przeszłość.
- Jednak dalej mnie to męczy.
- Myślałem nad wszystkim. - przyznał w końcu Yongguk czując niesamowitą ulgę, że rozmawiają tak jak kiedyś, bez żadnych wyrzutów, bez złości. Chłopak spojrzał na niego z nadzieją w oczach. - Pamiętasz naszą rozmowę w parku?
Youngjae pokiwał głową, a drugi wziął głęboki wdech.
- Powiedziałeś... powiedziałeś, że zależy ci...
- Zależy mi na waszej grupie i... i zależy mi na tobie. - dokończył za niego młodszy. - Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Wszystko co wtedy powiedziałem. Wszystko jest aktualne. Rozmawialiśmy wtedy w złości...
- Youngjae. - przerwał mu obracając głowę w jego stronę. - Potraktujmy to wydarzenie jakby nic się nie stało. Jakby nigdy nie miało miejsca. Nie chce z tobą tracić kontaktu, ani na tak długo, ani na "zawsze", byś potem na dachu jakiegoś budynku celował do mnie z pistoletu.
- Przepraszam. Obserwowano nas, nie miałem innego wyjścia. - wzruszył ramionami , ale zaraz potem spoważniał. - Czyli jesteśmy znajomymi, tak?
- Tak.
Youngjae uśmiechnął się i podparł dłonie na murku, by móc wstać, ale Yongguk nie pozwolił mu na to. Pociągnął go z powrotem w swoją stronę i zatrzymał kilka centymetrów przed swoją twarzą.
- Wiesz co, chyba zbyt długo na ciebie czekałem, by dać ci teraz tak po prostu odejść. - powiedział cicho uśmiechając się delikatnie, a gdy ten odpowiedział skinieniem głowy, przymknął oczy i musnął jego usta, by po chwili móc całkowicie ich posmakować. Jego pocałunek został niemal natychmiast oddany przez chłopaka, sprawiając, że po raz pierwszy w głowie Yongguka, nie było myśli "Co by było gdyby...?" Oddawali się przez niedługi czas przyjemności wzajemnie pieszcząc swoje usta i nie powalając, by drugi odsunął się na dłużej niż trwa zaczerpnięcie oddechu. Youngjae złapał dłoń starszego i lekko ścisnął przypominając mu o istniejącym wokół nich świecie. Chłopak niechętnie odsunął się od młodszego, składając jeszcze jeden, delikatny pocałunek na jego ustach i spojrzał na niego.
- Powinienem już iść... - wyszeptał Youngjae nie mając zamiaru zabierać dłoni z policzka Yongguka.
- Zobaczymy się jeszcze kiedyś?
Chłopak uśmiechnął się lekko i po raz ostatni tego dnia musnął krótko jego usta.
- Zobaczymy. - przytaknął z delikatnym, typowym dla niego, uśmiechem - Pewnego dnia, na dachu budynku, gdy kolejna wasza akcja zostanie zdemaskowana...
Puścił mu oczko i chwilę potem już go nie było.

 "Już się nie zobaczymy"

Obaj byli tego pewni jak niczego innego, a jednak los, na przekór ich słowom, dalej krzyżował ich drogi.

THE END.

BTS - Can You Trust Me? (VII)

 KYO WRÓCIŁA OK. 

Ayo! Żyję i mam się nawet dobrze! 

Niestety ostatnio z powodu braku normalnego połączenia z netem 

 (Nie, mój telefon to nie jest normalne połączenie)  

udało mi się wstawić tylko one shot z 2Minem, na który serdecznie zapraszam! 

A wracając, nie będę zapowiadać żadnych one shotów, bo jak na razie nie mam pojęcia co i kiedy powstanie, jednak zapraszam was na tą oto, już siódmą, część serii z moim OTP.

Tak, wiele to ona nie... znaczy wręcz przeciwnie, wnosi ona wiele do fabuły. 

Mam nadzieję, że mimo mojej przerwy jacyś czytelnicy tutaj zaglądają i mogliby szczerze skomentować.

Miłego!

_____________________________________________________

Obudził się, trzymając cały świat w swoich ramionach. Dlaczego akurat spał w jego pokoju? Poprzedniego wieczoru, próbując wyciągnąć z młodszego się tak właściwie stało, dowiedział się tylko tego, że chłopak się wystraszył. Nie chcąc, żeby się niczego więcej bał Taehyung postanowił zostać z nim do momentu, aż nie uśnie. Jednak na zamiarach się skończyło, chwilę po maknae usnął też Kim. Chłopak spojrzał z delikatnym uśmiechem, na istotkę leżącą w jego objęciach. Twarz Jungkooka wydawała się być odprężona, jego usta były delikatnie rozchylone, a włosy, uroczo rozczochrane opadały na jego czoło. Taehyung westchnął.  Poprzedniego dnia zdecydowanie stracił kontrolę, ale wszystko było w dobrych zamiarach. Pocałował go. Nie miał pojęcia, czy chłopak jest na niego za to zły, ale on sam był zadowolony, zrobił coś, co od dłuższego czasu chciał zrobić. Może to nie był ich typowy pierwszy pocałunek i równie dobrze można by go usunąć z pamięci, ale na pewno nie teraz.  Przed nim stało jeszcze zadanie dowiedzenia się co się stało maknae, że tak się zachowywał, ale to zostawi na potem, teraz jedyne co chciał, to leżeć tak, aż młodszy się nie obudzi. Poprawiając lekko uścisk, ułożył się wygodnie na poduszce i zamknął oczy.

Obudziło go rażące zimowe słońce i mocny ból głowy. Otworzył leniwie oczy, i spojrzał w sufit, starając się zignorować mocne łupanie w czaszce. Na oślep odszukał telefon i uniósł dłoń tak,by znajdował sie nad jego twarzą. Z ekranu wyświetlacza  uśmiechała sie do niego godzina szesnasta kolejnego dnia. Cały dzień w szkole miał właśnie zawalony, zwykle o tej godzinie przychodził wykończony i wściekły na cały świat do dormu, a teraz dopiero witał się z owym światem, na który miał być w późniejszych godzinach wściekły. Odłożył telefon i podniósł się, lecz nie za dużo, bo coś, a ściślej kogoś ręka uniemożliwiała mu to,  przyciskając go do materaca, dopiero wtedy poczuł, że pod jego głową również jest czyjaś ręka i sunąc wzrokiem po nich wkrótce dowiedział się, że należą one do samego Kim Taehyunga.Chłopak leżał na plecach, jednak w takiej pozycji, by swobodnie obejmować młodszego i krępować jego ruchy. Jungkook przypatrzył mu się, jego rude włosy opadały na czoło w totalnym nieładzie, mimo to, jego wzrok najbardziej przykuły delikatnie rozchylone usta. Momentalnie poczuł je znów na swoich wargach niemal tak intensywnie jak poprzedniego wieczoru, a przynajmniej miał nadzieję, że poprzedniego wieczoru, a nie w jego śnie. Chciał sprawdzić czy w dalszym ciągu są takie miękkie i ciepłe, chciał je znów poczuć. Podsunął się na tyle na ile pozwalała oplatająca go w pasie ręka i nachylił się nad nim, mocno się przy tym rumieniąc. Karcił się w duchu za takie zachowanie, jednak nie mógł zakazać sobie zaspokojenia ciekawości. Przymknął oczy i delikatnie musnął jego dolną wargę, niemal natychmiast się odsuwając. Oczekiwał tego, że starszy otworzy oczy wściekły, że się go budzi i to w taki sposób. Może sobie nie życzył takiego zachowania? Jednak Taehyung tylko delikatnie uniósł kącik ust,  śpiąc dalej. Jungkook, widząc to, jak gdyby nigdy nic, starając się pozbyć rumieńców, ułożył się z powrotem na jego ręce, zamykając oczy. Niecałe dwie minuty potem poczuł ruch u swojego boku, zacisnął oczy udając, że śpi. Nie był gotowy na jakąkolwiek rozmowę, ta z poprzedniego wieczoru, gdzie praktycznie nic nie mówił, zupełnie mu jak na ten moment, wystarczyła. Ręka delikatnie wysunęła się spod jego głowy i oparła na materacu obok jego głowy. Czuł na policzku ciepły oddech, chłopak musiał przyglądać się mu z dość bliskiej odległości. Jungkook czuł jak jego serce przyspiesza i robi mu się nieznośnie gorąco. Błaganie w duchu, by jego policzki nie pokrył żaden rumieniec, było zaraz obok myśli: "Nie mrugaj, nie mrugaj"starał się oddychać cicho i miarowo, jednak gdy poczuł, że chłopak się do niego przybliża, z trudem mu się to udawało. W momencie, gdy poczuł jego usta na swoich, wstrzymał oddech, napawając się tym ułamkiem sekundy. Chciał jakoś zareagować, ale nie zdążył nic zrobić, bo w kolejnej sekundzie Taehyung odsunął się i wstał, po czym po cichu, uśmiechając się do siebie, opuścił pokój, zostawiając maknae w stanie lekkiego szoku, z bijącym mocno sercem i dość zauważalnym rumieńcem na policzkach.

- Gdzie byłeś w nocy? - Yoongi uniósł brew, widząc wchodzącego do kuchni Taehunga. Miał on na sobie koszulkę z poprzedniego dnia i szare dresy. Starał się powstrzymać uśmiech, jednak było to niewykonalne, zwłaszcza, że w dalszym ciągu czuł usta Jungkooka na swoich. Tak na prawdę nie miał pojęcia jak chłopak zareaguje na jego ruch zeszłego wieczoru. Nie chciał, by myślał, że wykorzystał sytuację. Jednak to, co zrobił Jeon kilka minut wcześniej powodowało gęsią skórkę na ciele najmłodszego Kima. Słodkie usta maknae dotykały przez chwile jego ust z własnej, nieprzymuszonej woli. Nawet to, że trwało to ułamek sekundy go cieszyło. Chciał to zrobić jeszcze raz, jeszcze raz go pocałować i jeszcze raz poczuć to uczucie, które nie pozwalało o sobie zapomnieć. - Czemu się tak szczerzysz, gdzie byłeś? - Yoongi oparł się bokiem o szafkę i założył ręce na piersi, obdarzając Kima przyszywającym spojrzeniem, jakby chciał wyłapać choć najmniejszy szczegół, który zdradziłby odpowiedź.
Taehyung potrząsnął głową zaskoczony, że nie jest sam w pomieszczeniu.
- C-co?
- Gdzie byłeś? Nie było cię w nocy w pokoju. - chłopak przybrał ton zniecierpliwionego ojca. - Masz zakaz wychodzenia z dormu w nocy po ostatniej twojej akcji.
Młodszy wydał z siebie przeciągły, sfrustrowany  jęk odchylając głowę do tyłu i wziął głęboki wdech.
- To było w Japonii, tak? Nigdy nie miałem dobrej orientacji w terenie. - zaczął się usprawiedliwiać, ale zanim zdążył wymyślić  kolejną wymówkę, do kuchni wszedł Jin i uwieszony na nim Namjoon.
- Jak się spało? - spytał lider, opierając podbródek na ramieniu Seokjina i zerkając to na Yoongiego, to na Taehyunga.
- Gdyby nie pewne osoby, spałoby się o wiele lepiej. - odpowiedział Yoongi, uśmiechając się przesadnie i opuścił pomieszczenie.
- Chcecie herbaty? - Jin wyplątał się z objęć młodszego i podszedł do szafek.
Gdy chłopcy zgodnie pokiwali głowami, ten zaczął wyjmować kubki z szafek i stawiać je na blacie, by zaraz potem wrzucić do nich po jednej torebce malinowej herbaty.
- Co mu się stało? - młodszy Kim wskazał kciukiem w stronę, w którą oddalił się Yoongi i usiadł na jednym z białych krzeseł.
- Długa historia, ale chyba się zdenerwował. - Namjoon wyciągnął z lodówki potrzebne rzeczy i zaczął robić kanapki.
- Nie zwracaj uwagi, przejdzie mu - wymamrotał najstarszy, zalewając herbatę wrzątkiem. - Ostatnio często się denerwuje.

7:30
Hyung...  Ugh... Hyung... Dlaczego wyszedłeś? Czy między nami jest już dobrze? Czy teraz będzie jak kiedyś? Myślę, że nie. Nawet "kiedyś" nie robiliśmy takich rzeczy, co chyba było błędem. To bardzo przyjemne czuć, jak kogoś usta dotykają twoich. A twoje dotknęły moich aż dwa razy! Dlaczego wyszedłeś? Czy będziemy rozmawiać ze sobą normalnie? Potraktujemy to jakby się nie wydarzyło, czy wręcz przeciwnie?

Nie chce teraz o tym myśleć. Przyjemne tematy powinienem odłożyć na później. Teraz muszę tylko wymyślić skąd wziąć tabletki. Poczułem dzisiaj, że muszę je wziąć. Tak, jakby ktoś ze środka mi rozkazywał.Te pół opakowania, które miałem poszło zbyt szybko, a ja chce poczuć jeszcze raz stan, w którym się znajduję, gdy zaczynają działać. Nie lubię tylko niektórych rzeczy, które widzę. Wczoraj widziałem ciebie... Dotykałeś mnie... Nie tak zwyczajnie... Polubiłem to. Nie chciałem żebyś odchodził, ale ty zniknąłeś.

Może znów udałoby mi się "porozmawiać" z Songhye. Tak bardzo bym chciał ją znów zobaczyć... Tak bardzo za nią tęsknię. Teraz już nawet mi się nie śni. Boje się, że w końcu o niej zapomnę. Nie chce tego. 

Jak myślisz hyung, czy wszystko będzie dobrze?

Przekroczył próg szkolnych drzwi, ściskając zmarzniętą dłoń na pasku torby. Czuł jak jego dłonie drżą, ale drżały nie tylko pod wpływem niskiej temperatury, która panowała na zewnątrz, ale też z powodu braku pewnej substancji. Mijała kolejna godzina, a on nie miał pojęcia jak zdobyć kolejną dawkę leków. Zwykła Valeriana nie mogła pomóc. Nie dawała takiego samego efektu. Ona po prostu uspokajała i usypiała, a on chciał poczuć to przyjemne, gdy się do niego przyzwyczaić, uderzenie gorąca, szum w głowie i brak poczucia czasu. Powolne wyłączanie się myśli i stan półsnu też mu się podobał. Teraz, gdy dotarło do niego jak bardzo brakuje mu tego, jeszcze bardziej zapragnął to poczuć. Jungkook już dawno zorientował się, że w owych tabletkach, które on zażywał nie znajdowały się tylko i wyłącznie środku uspokajające, w ich składzie musiało być jeszcze coś, co powodowało dziwne zwidy i odpowiadało za te mniej przyjemne skutki jak ból głowy, trudności z oddychaniem lub spanie przez wiele godzin. Dlatego też miał świadomość, że w zwykłej aptece identycznego leku nie znajdzie, a co za tym idzie musiał poszukać u źródła. Odkąd Songhye zniknęła, z podobnym problemem mógł się zwrócić tylko do jednej osoby, która, mimo ich wzajemnych relacji, może go zrozumie i mu pomoże. Jungkook doskonale wiedział, że pcha się w paszcze lwa, jednak nie miał innego wyjścia, niż zniżyć się do najniższego poziomu i prosić o pomoc właśnie tą osobę.
Jongkyung stał oparty o jedną z metalowych,pomarańczowych szafek i bawił się, jak to miał w zwyczaju, jednym ze swoich tuneli w uchu. Miał na sobie skórzaną kamizelkę, a czarne, podarte jeansy wisiały na nim jak na szkielecie. Był otoczony swoja grupką i dyskutowali o czymś zawzięcie. Jeon, z miną jak na ścięcie, uprzednio odkładając kurtkę do swojej szafki niemal na przeciwko niego, podszedł do chłopaka i ignorując szydercze uśmieszki na ustach plastikowych, otynkowanych laleczek, które właśnie próbowały poderwać przystojniejszego kolegę Kyunga, stanął przed nim, czując nagły przypływ odwagi.
- Czego leszczu? - spytał, patrząc na niego niechętnie.
- Możemy porozmawiać? - chłopak starał się, by jego głos brzmiał pewnie.
- Jak bardzo ważna jest ta sprawa, żebym tracił na ciebie mój cenny czas? - Jongkyung nachylił się w jego stronę, na co ten zrobił niepewny krok w tył.
- Ch-che cię o coś prosić.
Chłopak uniósł brwi nagle zaciekawiony i kiwnął na towarzyszących mu ludzi, który niemal natychmiast zostawili go sam na sam z próbującym ukryć drżące dłonie, Jungkookiem.
- Ciesz się, że mam dobry humor. Więc o co chodzi? - niedbale oparł nogę o szafkę i założył ręce na piersi, wpatrując się pytająco w wyciągającego z torby niewielkie plastikowe pudełeczko Jeona, gdy tylko zobaczył czym jest owe pudełko, od razu złapał go za nadgarstek i wciągnął do pobliskiego kantorku.
- Co ty wyprawiasz? - syknął, popychając go na półki zawalone rolkami papieru toaletowego tak mocno, że chłopak jęknął, gdy jedna z półek uderzyła go w jeszcze nie do końca zagojone żebra, a kilka rolek z najwyższej półki spadło pod ich nogi. - Chcesz żeby ktoś zauważył?
Jungkook pokręcił szybko głową i schował pudełko do kieszeni bluzy.
- Teraz to wyciągaj, tu nikt nas nie zobaczy. - chłopak wywrócił oczami i wyrwał mu z dłoni buteleczkę. - Skąd to masz? - spytał, mrużąc oczy, widząc, widocznie dobrze mu znane opakowanie.
- Dostałem.
- Od...?
- Od... - zająkał się, przypominając sobie, że nikt tak naprawdę nie wiedział, że Songhye zabrała leki Kyungowi. - Od Songhye noony. - przyznał w końcu.
- Mogłem się domyśleć. Tylko tyle mi chciałeś powiedzieć, czy chcesz ryzykować wkurwieniem mnie, ośmielając jeszcze mieć coś do mnie?
- Potrzebuje tego - powiedział niemal błagalnym głosem po czym odchrząknął. - Chciałem się dowiedzieć, czy masz tego więcej i czy nie sprzedałbyś mi.
- Sprzedał? Ja? - chłopak uniósł brew.
- Tak. Wiem, że tego nie dostanę nigdzie indziej niż u ciebie. A ja... ja tego potrzebuje naprawdę.
Jongkyung założył ręce na piersi i oparł się plecami o drzwi, przypatrując się z ciekawością młodszemu.
- Jak bardzo tego potrzebujesz?
Jeon wyciągnął drżące dłonie przed siebie w odległości około dwudziestu centymetrów i powoli zacisnął w pięści, patrząc na nie.
- Bardzo... - wyszeptał.
Kyung potarł ręce i uśmiechając się odepchnął się od drzwi.
- Cena będzie wysoka. - powiedział powoli.
- Zapłacę ile trzeba będzie. Zrobię wszystko.
- Interesuje mnie druga opcja - chłopak potarł w zamyśleniu brodę. - Ukradniesz mocniejsze leki od pielęgniarki, trzyma je w drugiej półce od dołu, a co do zapłaty... - spojrzał na niego nieodgadnionym wzrokiem, tak, że Jungkook cofnął się zatrzymując się na półkach. - Myślę, że się dogadamy, jeśli naprawdę zrobisz wszystko.
- I co potem?
- Przekażesz je mi. Ja już wiem, co mam z tym zrobić. - powiedział ostro, podwijając rękawy bluzki i poprawiając kamizelkę. - A teraz jeśli już powiedziałeś co miałeś powiedzieć, pozwól, że stąd wyjdę, by nie musieć patrzyć na te twoją przesłodzoną mordkę. - mówiąc to, otworzył drzwi i wyszedł z kantorka, pozostawiając Jungkooka samego ze swoimi myślami.





Ciąg dalszy nastąpi...

SHINee - "Chcę udawać, że to się nie wydarzyło." Minho x Taemin

Kyo was wita i widocznie nie ma co robić o 4 rano (stworzone gdzieś dwa dni przed rozpoczęciem roku szkolnego) i tworzy... takie tototo, bo trochę idk jak to nazwać. 

Niestety mam smutną wiadomość, mój laptop zastrajkował i postanowił się nie włączać, więc rozdział jak i kolejne shoty  będą pojawiać się rzadko o ile szczęście dopisze mi na tyle, by je jakoś napisać na blogu, bo w zeszycie mogę tak dużo, że aż wcale. 

Spis treści zostanie uzupełniony, gdy będzie takowa możliwość. Z racji tego, że z moimi umiejętnościami za robienie tego na telefonie nawet się nie biorę.

Miłego czytania, liczę na wasze komentarze, bo moja buźka cieszy się, gdy je czyta.

-----------------

- Nienawidzę takiego zachowania. Nienawidzę tego co robisz. Jesteś pieprzonym egoistą. - Taemin starał się maskować łamiący się głos krzykiem. Nie mógł okazać słabości, nie mógł pokazać tego, że chciałby tylko, by Minho do niego podszedł, przytulił i powiedział, że wszystko co się stało, to nie prawda.
- Minnie, uspokój się. - Minho starał się za wszelką cenę podejść do wymachującego rękami maknae, ale skończyło się to fiaskiem. Został odepchnięty, a to nie bolało tyle, co świadomość, że jego chłopak cierpi przez niego.
- Nie mów tak do mnie. Nie odzywaj się do mnie. Nie chce cię znać. - blond włosy, czując, że dłużej nie powstrzyma łez, odwrócił się i idąc szybkim krokiem, nie dając nawet szansy, by Choi go zatrzymał, oddalił się z rynku miasta. 
~ 
Było jesienne popołudnie, z poszarzałego nieba ciężko spadały na betonową powierzchnię placu, duże krople deszczu, przy okazji mocząc ubranie Choi Minho siedzącego  na schodkach prowadzących do kościoła. Nie dbał o to czy jest mu zimno, było mu to obojętne, mimo, że jego skóra, którą pokrywała gęsia skórka, podskakujące nogi i dreszcze, które przechodziły jego ciało z każdym kolejnym podmuchem wiatru, mówiły co innego. Ignorował to. Jego usta były zaciśnięte w cienką kreskę, a oczy szkliły się z każdą chwilą coraz bardziej. Teraz było mu wszystko obojętne, ignorował śpieszących gdzieś ludzi z rozłożonymi parasolami. Było mu to obojętne, gdzie się znajduje. Było mu obojętne gdzie jest, zawsze, gdy nie był u boku Taemina, a teraz nawet nie marzył o tym, by usiąść obok niego i wtulić się w to drobne ciałko, które tak kochał przytulać. Teraz to było nierealne, skrzywdził Taemina swoją własną głupotą. Tylko dlatego, że dowiedział się, że kto inny go kocha. Był tak głupi... Żałował wszystkiego, co powiedział Jonghyunowi, wszystkiego co z nim zrobił. Zaraz jak wróci i o ile wróci do dormu, zabierze swoje rzeczy i przeniesie sie do osobnego pokoju, by nie dzielić go już z osobą, przez którą rozwalił sobie idealny związek.
- Młody człowieku, czy wszystko w porządku? - sponad jego głowy dobiegł jego uszu głos starszego pana. Chłopak poniósł głowę i ujrzał podstarzałego mężczyznę, jego włosy były koloru niemal srebrnego, był ubrany w stare, wychodzone ciuchy, a drżącą dłonią podpierał się na drewnianej lasce. Minho mimowolnie się uśmiechnął.
- Dziadku, skąd wiedziałeś, że tu jestem? - spytał wycierając oczy, z których nagle poleciało kilka łez.
- Przyszedłem na mszę. - starszy pan uśmiechnął się delikatnie. - Jesteś cały przemoczony. Chodźmy do domu, powiesz mi co się stało.
Minho posłusznie wstał i złapał dziadka pod rękę pomagając mu tym samym zachować większą równowagę.
- Mam twoje ulubioną czekoladę. - starszy pan uśmiechnął się, a Minho poczuł kolejną falę żalu, która dusiła go w piersi. Wszyscy byli dla niego tacy dobrzy, a on nawet nie potrafił tego docenić, a co dopiero odwzajemnić tę dobroć. Wyszli z rynku, na którym środku znajdował się kościół i  skierowali się w stronę jednej z uliczek prowadzących w osiedle domków jednorodzinnych.
- Jak się czujesz, dziadku? - chłopak z całych swoich sił starał sie powstrzymać swój głos przed załamaniem.
- Dobrze Minho, coraz lepiej, dziękuję.

Taemin stanął w drzwiach pokoju Onew zakrywając całą twarz. Nie chciał nikomu pokazywać, że płakał. Nie chciał nikomu pokazać, że płakał przez Niego. Jednak nie potrafił się uspokoić, łzy nie przestawały płynąć z jego oczu. Oparł się o futrynę i osunął się po niej do ziemi, gdzie kucnął i skulił się wybuchając jeszcze większym płaczem. Jego związek z Minho brał śmiertelnie pod uwagę, wiązał z nim swoja przyszłość. Zawsze, gdy ktoś pytał jak widzi siebie za dziesięć lat, zawsze wyobrażał siebie trzymającego dłoń Minho, który z kolei patrzył na niego z miłością. Miłością, która teraz wisiała na włosku. Wziął drżący oddech czując obejmujące go ramiona lidera.
- Hyung... - jęknął przez łzy. Na więcej słów nie potrafił się zdobyć, bolało go serce, czuł jakby zostało porwane na kilka kawałków. Tak po prostu, bez ostrzeżenia, z zimną krwią.
- Już, shh... - chłopak przytulił młodszego do siebie i czekał, aż ten uspokoi się do tego stopnia, by móc cokolwiek powiedzieć. - Powiesz mi co się stało?
Lee tylko pokręcił głową i otarł łzy z piekących go oczu. Podniósł głowę i spojrzał smutno na przyglądającego mu się Jinki.
- Coś z Minho? Pokłóciłeś się z nim? - chłopak gładził ramię młodszego patrząc na niego z troską. Taemin pokiwał głową. Teraz nawet nie był pewny czy dalej są razem, czy to już definitywnie koniec. Nie chciał tego, ale ciężko mu było przyjąć do świadomości, że jego chłopaka i Jonghyuna łączyło to samo co z nim. Nie mógł sobie wyobrazić Minho całującego Kima w taki sam sposób jak jego, nie mógł przyjąć do wiadomości, że jego chłopak dotykał jego najlepszego przyjaciela, a potem... Wzdrygał się.
- Jinki, wiesz może o co cho... - Kibum przystanął w otwartych drzwiach trzymając telefon w dłoni, po czym skierował wzrok na siedzących na podłodze chłopców. Kucnął obok maknae i westchnął - Chyba już wiem o co chodziło Minho.
Chłopak słysząc jego imię od razu podniósł głowę. Zamrugał kilka razy, by pozbyć się łez z rzęs i wyrwał telefon z dłoni hyunga. Na wyświetlaczu widniała wiadomość.

 Kibum, zaopiekuj się Minnie, nie wrócę dzisiaj, ani przez kilka kolejnych dni do domu. Potrzebuję czasu. Wyjaśnię ci, gdy wrócę. Minho

 Przeczytał ją kilka razy i schował głowę w kolanach jednocześnie wciskając komórkę w dłoń Kibuma. Świeże łzy popłynęły po mlecznej skórze maknae, a pozostała dwójka chłopców wymieniła pytające spojrzenia.
- Minnie, co się dzieje? - Kibum usiadł przed nim po turecku i uniósł jego podbródek tak, by mój na niego spojrzeć. - O co wam poszło?
- Spytaj Jonghyuna. - chłopak naciągnął rękawy bluzy na dłonie i wytarł łzy, na których miejscu zaraz pojawiły się nowe. - On ci wszystko wyjaśni.
- Jak to Jonghyuna? - Key zmarszczył brwi, a zaraz potem, gdy już połączył  wszystkie fakty otworzył szeroko oczy i poderwał się na nogi. - Zajebie gnoja. Jak i jednego tak i drugiego. - z tymi słowami opuścił pomieszczenie. Jinki spojrzał na Taemina współczująco.
- Między nimi do czegoś doszło, prawda? - spytał cicho, na co młodszy pokiwał głową i pociągnął nosem.
- Między nimi dochodziło co jakiś czas do czegoś. I to przez długi czas. Hyung... Co ja mam zrobić? - Lee utkwił spojrzenie w starszym, który przeczesywał palcami włosy gorączkowo myśląc nad rozwiązaniem. - Powiedział, że tego żałuje... Ale... Ale ja nie wiem czy on mówi prawdę.
- Poczekaj. Po pierwsze jak się o tym dowiedziałeś?
- Przez przypadek wszedłem w wiadomości na jego telefonie. - wymamrotał ponownie pociągając nosem
- Jak to przez przypadek? - Jinki uniósł brew.
- On gdzieś poszedł, a ja grałem na jego telefonie. - wzruszył ramionami i zamrugał kilka razy. - I przyszedł do niego sms, a w tym telefonie jest tak, ze wyskakuje na ekranie powiadomienie i pomyliłem przyciski, zamiast dać "zamknij" dałem "odpowiedz" i wyświetliło cała konwersację.
- Co tam było konkretnie?
- Pisał z jakimś jego kolegą. Mówił, że nie wie co zrobić bo chyba coś czuje do Jonghyuna, ale nie chce mnie ranić. Było też, że nie potrafi wybrać.
Szatyn z uniesionymi brwiami przysłuchiwał się słowom maknae, nie mogąc uwierzyć, że jego przyjaciel tak się zachował. Zawsze powtarzał, ze kocha tylko i wyłącznie Taemina. Nikogo więcej, a tu takie coś.
- Gdyby kochał kogoś naprawdę, nigdy nie pokochałby drugiej osoby. - powiedział w końcu - Przepraszam Minnie, ale taka jest prawda. Najlepiej by było gdybyś z nim zerwał. Albo, gdybyście dali sobie trochę czasu.

Była godzina niedługo po dwudziestej. Do tego czasu z niewielkiej ulewy zdążyła rozpętać się burza. Wiał silny wiatr, a przez deszcz nie można było zobaczyć niemal nic, do tego co chwilę grzmiało, jakby ktoś wysadzał w powietrze skałę.
Choi Minho siedział przy oknie obejmując rękoma podkulone kolana. Nie zwracając uwagi na szalejąca za oknem burzę, wpatrywał się w szybę, patrząc jak kolejne krople uderzają o szklaną powierzchnię. Myślami był zupełnie gdzie indziej. Myślami był przy Taeminie. Próbował odgadnąć co młodszy właśnie robi, czy bardzo przeżywał ich kłótnię i w jakim stopniu go nienawidzi. Nad tym ostatnim zastanawiał się najdłużej. Gdyby był na jego miejscu od razu uznałby, że to koniec i nie chciał mieć ze sobą nic wspólnego. Ale Taemin nie był taki, dobrze wiedział, ze go kocha, zresztą on też kochał Taemina. Niemal nad życie, a przez jeden głupi wyskok i nieodpowiednią sytuację zepsuł wszystko, całe dwa lata starań ot, tak.
- Wnusiu, odejdź od okna. - starszy pan pojawił się przy nim znikąd. Minho spojrzał na niego i uśmiechnął sie lekko. Nie chciał martwić dziadka, przez moment poczuł się nawet jakby cofnął się w czasie gdzieś do momentu dzieciństwa, gdy chciał oglądać burzę, a dziadkowie w obawie przez tym, odciągali go od okna. - Chcesz porozmawiać? - spytał, gdy Choi spuścił nogi z parapetu. - Dlaczego jesteś smutny?
- Taemin. - westchnął zamykając oczy. - Pokłóciłem się z nim.
- Pokłóciłeś? - powtórzył po nim, na co chłopak pokiwał głową.
- Zdradziłem go. - odparł w końcu po dłuższej chwili ciszy, czując niemały wstyd, który z każdą sekundą rósł.
- Oj... Nieładnie wobec niego.
- Wiem dziadku, żałuję tego. Gdybym mógł cofnąć czas i to wszystko zmienić... Zrobiłbym wszystko, by nie doszło do niczego.
- Czy on wie, że żałujesz?
Chłopak pokiwał głową i usiadł na fotelu obok dziadka. Wziął głęboki wdech. Miał nadzieję, że Taemin wie, że wszystkiego żałuje.
- Jeśli naprawdę cię kocha, wybaczy ci. Każdy zasługuje na drugą szansę, gdy wyraża szczerą skruchę.
Minho miał już odpowiedzieć, gdy telefon w jego kieszeni zawibrował. Wyciągnął go, odblokował, a na ekranie pojawił się podgląd wiadomości od lidera.

Wiem co odwaliłeś, i nie tylko ja teraz chcę się z Tobą policzyć, ale mamy większy problem. Taemin zniknął, szukamy go od dwóch godzin, nie możemy się do niego dodzwonić, ma wyłączony telefon. Wiesz jaki on jest. Jeśli coś sobie zrobił przez Ciebie, nie daruję Ci. A teraz pomyśl, gdzie może być. Jinki.

Minho kilka razy przeczytał kilka razy wiadomość, jakby żadne ze słów nie mogło do niego dotrzeć, po czym zerwał się na nogi.
- Będę musiał wyjść. - poinformował wychodząc do przedpokoju.
- Minho, gdzie idziesz? - starszy pan powędrował za nim.
- Taemin zniknął, muszę go znaleźć. - powiedział drżącym głosem obierając buty, wyprostował się i sięgnał po bluzę wiszącą na wieszaku. - Idź spać dziadku, rano już będę. Wyśpij się.
- Uważaj na siebie.
Chłopak pokiwał głową i sięgnął klamki,otworzył drzwi a zimny podmuch wiatru spowodował pojawianie się na jego ciele gęsiej skórki. Założył kaptur i zamknął za sobą drzwi. Zszedł z drewnianych schodków gorączkowo myśląc nad miejscami, w których mógł byś Taemin. Miał w głowie jedno miejsce, ale małe szanse były, że właśnie tam chował się maknae. Ruszył w stronę pobliskiego lasu dla pewności wybierając numer chłopaka, przystawił telefon do ucha. Odczekał kilka sygnałów, by zaraz potem usłyszeć pikanie informujące o przerwanym połączeniu. W niemal tym samym momencie, kiedy chłopak chował komórkę do kieszeni spodni, niebo rozerwał kolejny błysk, a zaraz potem potężny grzmot. Minho starał się nie zwracać uwagi na padającym mu prosto w twarz deszcz, w głowie miał tylko zdanie: "Muszę znaleźć Taemina." Potem jedyne co chciał zrobić, to go przytulić, przeprosić i błagać o wybaczenie. Dotarł do starych baraków, przy brzegu lasu. Otworzył drzwi jednego z nich i przyświecił telefonem na ściany, podłogę i całe wnętrze. Tak jak się spodziewał, po Taeminie ani śladu. Przeczesał włosy i zamknął drzwi.
- Nie... nie poszedłby tam...- wymamrotał, mimo swoich słów, kierując się w stronę parku. Dotarł do niego w kilka minut. Od razu udał się do niewielkiej górki, za którą stała podniszczona ławka. Razem z Taeminem często przebywali tam w wolnym czasie. To było "ich miejsce".
Jego telefon znów zawibrował. Wyciagnął go z nadzieją otrzymania wiadomości od maknae, jednak to nie od niego sms widniał na wyświetlaczu.

Chciał cię znaleźć. Kieruj się tam, gdzie ty byś poszedł. Byliśmy już w parku, przy barakach i przy rzece. ps. Kibum poszarpał sie z Jonghyunem. Jinki.

- Zajebiście Minho. Jeszcze tylko brakuje tego, żeby sie przez ciebie dwaj przyjaciele pokłócili. - powiedział do siebie chowając telefon. Zawrócił się i skierował do jeszcze jednego miejsca. Minął bramkę, która stała przy brzegu parku i słuchając kolejnych grzmotów. Jeśli nie będzie go pod kościołem wróci do dormu i odda się w ręce Kibuma, który, znając jego, miał teraz ochotę wydrapać mu oczy. Na rynku znalazł się szybko. Skierował się w stronę kościoła czując jak przemoknięta bluza ciąży mu na ramionach. Jednak i tam nikogo nie zastał. Pustki, ludzie, który przedtem uciekali przed deszczem teraz schowali się w domach, czekając aż noc i burza miną. Minho nie obchodziła obecność innych ludzi, obchodziła go obecność pewnego człowieka, którego nawet w tym miejscu nie zastał. Zrezygnowany zaczął iść w stronę domu dziadka. Będąc już blisko zauważył mają postać kulącą się na schodkach. Podszedł bliżej z ulgą rozpoznając ową postać. Blond włosy chłopak skulony, przemoknięty do suchej nitki, kulił się na drugim z trzech schodków. Minho kucnał obok niego.
- Taemina... - powiedział cicho, a chłopak podniósł wzrok na niego i mimowolnie się uśmiechnął. - Jak ty się tu znalazłeś? 
- Hyung... - wymamrotał leniwie mrugając zapuchniętymi oczami. Choi pomógł wstać maknae i zaprowadził do do domu, gdzie od razu pozbył się i jego i swojej przemokniętej bluzy.
- Nikt nie otwierał. - Taemin drżał z zimna, mimo to chciał powiedzieć wszystko co myślał. - Chciałem z tobą porozmawiać.
- Porozmawiamy. Muszę ci wyjaśnić kilka rzeczy, ale najpierw musisz się przebrać. - Minho złapał młodszego za rękę i poprowadził do sypialni, w której sypiał, gdy jeszcze mieszkał z dziadkami. Nic się nie zmieniło od tego czasu, nawet jego stare ubrania gościły w szafkach. Wyciągnął szare dresy i czarną koszulkę, którą zaraz podał Taeminowi i ze słowami "Zaraz wracam" wyszedł z pokoju, by się przebrać i dać odrobinę prywatności młodszemu. Wrócił po niecałych pięciu minutach. Usiadł na brzegu łóżka, na którym siedział, już w suchych ciuchach,  Lee i spojrzał na niego. Przez długi czas siedzieli w milczeniu.
- Przepraszam... - szepnął Minho po długim czasie. Taemin spojrzał na niego.  - Przepraszam za to wszystko. Zawaliłem. Zawaliłem na całej linii. Nie będę się czepiał, jeśli po prostu teraz ze mną zerwiesz, ale... ale chcę żebyś wiedział, że żałuje, tak cholernie tego wszystkiego żałuje... - zamknął oczy i schował twarz w dłonie. Przez chwilę milczał, nawet nie oczekując jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony młodszego. Opuścił dłonie. - Przepraszam. - powiedział patrząc w podłogę. Nie potrafił mu spojrzeć po tym wszystkim w oczy. - Kocham tylko ciebie. Wiem, że mi nie wierzysz... - przeniósł wzrok na niego. -  Ale nie ma nikogo innego, na kim zależałoby mi tak jak na tobie. Ja... - wziął wdech. To wszytko było takie żałosne. Z najbardziej żałosne było to, że miał nadzieję, że jednak młodszy mu wybaczy, że znów będzie jak kiedyś. Wstał. Nie chciał się pogrążać jeszcze bardziej. - Dobranoc Taemin... - ruszył w stronę wyjścia, jednak zanim zlazł się poza zasięgiem maknae, ten zerwał się i złapał go za nadgarstek, zatrzymując tym samym.
- Gdzie idziesz? - spytał, wypranym z emocji głosem, młodszy mocno ściskając nadgarstek Minho.
- Będę spał na dole, ty też powinieneś iść spać. - powiedział cicho, jednak nie ruszył się a miejsca ani na milimetr.
- Nie chce.
- Musisz spać, musisz się wyspać, żeby nie być jutro zmęczonym. - odwrócił się twarzą do niego i posłał delikatny uśmiech.
- Nie chce żebyś tam spał.
Minho zamrugał kilka razy zanim dotarł do niego sens tych słów.
- Minnie... - szepnął, na co ten mocno wtulił się w jego ciało.
- Przyrzeknij mi, że nic do niego nie czujesz. Że to wszystko nic dla ciebie nie znaczyło. Chcę o tym zapomnieć. Chcę udawać, że to się nie wydarzyło. - mówił wtulając się w niego mocno. Minho objął go  czując łzy w oczach i przytulił.
- Kocham tylko ciebie, tylko ty dla mnie coś znaczysz. - powiedział cicho tuląc do siebie młodszego, pocałował go w blond kosmyki. - Tylko ty. Nikt więcej. - Taemin zaszlochał cicho w jego koszulkę. - Nie płacz już więcej przeze mnie, proszę.
- Nie rób tak więcej.
- Nie zrobię. Obiecuje Minnie. - zaczął gładzić go po włosach czując przyjemne ciepło rozlewające się w jego sercu. - Chodźmy spać, musisz się wyspać. - poprowadził go do łóżka i otulił kołdrą uprzednio kładąc się obok. Młodszy wtulił się w Minho chowając głowę w zagłębieniu jego szyi.
- Kocham cię hyung, nie zapominaj. - szepnął odnajdując jego dłoń i splatając ich palce.
- Ja ciebie też kocham Minnie, i nic tego nie zmieni.

END